به مناسبت روز جهانی کودک، فیلمکی را که مدتی است برای انتشار در این روز آرشیو کرده بودم، تقدیم‌تان می‌کنم:

یادمان باشد که بیشتر حواسمان را جمع کودکان کنیم…

مطالب مشابه:

• آخرین روزهای 86
• پدران و فرزندان
• ماموریت ما در زندگی
• تصویر یک نسل در تن گلشیفته
• جهان زشت ما !

بیائید ببینیم کجا هستیم و به کجا می‌رویم؟

اینجا – دنیایی که ساخته‌ایم – قرار بود جائی باشد برای یافتن خویشتن خویش‌مان؛ قرار بود جائی باشد برای اینکه یافته شویم. اما حالا در عوض محلی شده برای سردرگمی و گمگشتگی‌مان.

اگر خوب بنگریم در می‌یابیم که همه‌ی ما – چه آن‌ها که مرده‌اند و چه مائی که خواهیم مرد – در سفری هم‌داستانیم. و مهمترین بخش این سفر، لحظاتی است که با یکدیگر می‌گذرانیم. همه‌ی ما به همدیگر نیازمندیم و بدون یکدیگر نمی‌توانیم زندگی کنیم.

و یادمان باشد که فقط «عشق» به خاطر می‌ماند و «نفرت»، هر اندازه هم شدید باشد، از یاد خواهد رفت.

و ممنونم از Lost که به من این فرصت را داد تا پی به گمگشتگی و حیرانیم ببرم و لحظاتی را به چرائی و کجائی زندگیم بیاندیشم.

Let’s go and moving on to find out where we going…

پی‌نوشت: اگر هنوز Lost را ندیده‌اید، پیشنهاد می‌کنم که حتماً برای دیدنش عجله کنید! از اینجا می‌توانید نسخه‌ی کامل سریال را بصورت پستی خریداری کنید.

مطالب مشابه:

• گمشدگان – اپیزود موضوعی 6 : عشق و نفرت
• گمشدگان – اپیزود موضوعی 8 : شکنجه
• گمشدگان – اپیزود موضوعی 7 : اعتیاد
• گمشدگان – اپیزود موضوعی 5 : تصمیم گیری
• گمشدگان – اپیزود موضوعی 4: سوء استفاده احساسی

من: من هم مثل خیلیهای دیگه، از دو راهی تامین زندگی یا پرداختن به کارهای سیاسی، اولی رو انتخاب کردم. چون حالا تنها نیستم، و در زندگی شریک دارم.

او: !

مطالب مشابه:

• به خواهر بزرگوارم، سمیه بانو توحیدلو
• سرنوشت آزادی
• در غزه آدم می کشند…
• آی آدمها! لطفاً دست از جنگ بشوئید
• المپیک 2008 پکن

اما همه این روزهای سخت پر از آموزه هایی است که به امید خدا آینده ام را خواهند ساخت.

برای ما دعا کنید…

مطالب مشابه:

• دلم برای اینجا تنگ شده
• دو سال و سیزده روز
• خودپنهانگری
• ازدواج با طعم وبلاگ
• سال نوی بلاگ‌نوشت!

[تا اینجاش رو دو روز پیش نوشتم و باز هم مشغله اجازه نداد که پست بنویسم!]

امروز به تلافی چندین و چند روز گذشته همه کارها رو گذاشتم کنار و چند ساعتی رو در دنیای مجازی پرسه زدم. البته هنوز نه یه دل سیر!

فقط خواستم بگم که اگه احیاناً به ایمیلهاتون یا نظرات تون دیر جواب میدم، یا اگه پای پستهای قشنگتون نظرات بی مصرف منو نمی بینید، یا اگه مطالب پربارتون رو شیر نمی کنم و لینک نمی دم، همش تقصیر این زندگیه مادیه کوفتیه!

به بزرگواری خودتون بنده رو عفو کنید.

بزودی بر می گردم…

مطالب مشابه:

• زندگی در فنجان
• خودپنهانگری
• ازدواج با طعم وبلاگ
• سال نوی بلاگ‌نوشت!
• چطور شد که بلاگ نویس شدم؟!

| مشاهده‌ 1 نظر دیگر

روزهای اولی که بلاگ نوشت را راه انداختم، دنبال جائی بودم که کاملاً خودم باشم، به دور از هر گونه دو رویی و نفاق و بدون اینکه نقابی بر رو داشته باشم. تا الان هم همیشه سعیم بر آن بود که همین رویه را حفظ کنم و ادامه دهم.

من برای خود بودن، لازم می دیدم که در دنیای مجازی نیز از هویت حقیقی خود بهره ببرم، چرا که در غیر اینصورت، هویت مجازیم خود در حکم یک نقاب می شد که خود واقعی مرا پشت خود پنهان کرده است. بر همین اساس نه تنها بلاگهایم را با نام حقیقی منتشر کردم که همه اکانتهای دنیای مجازیم را نیز با همین نام بنا نهادم.

تا به امروز برای “کاملاً خود بودن”، جنگهای زیادی کرده ام و هزینه بسیاری پرداخته ام. اما حالا به جایی رسیده ام که اختیار از کفم رفته و اجبار مرا فرمان می دهد.

نمی خواهم بگویم که از این پس “خودم” نخواهم بود، که هرگز چنین ننگی را نخواهم پذیرفت و معتقدم که مرگ بر پذیرفتن چنین ننگی ارجحیت دارد. اما متاسفانه مجبورم که پس از این گوشه هایی از افکار و عقایدم را که اتفاقاً خیلی هم از نظر من مهم هستند پنهان کنم.

گرچه من یک شهروند عادی ایرانی هستم، که نه نخبه است، نه قدرتمند و نه پولدار، و شاید اظهار نظر کردنش درباره خیلی از مسائل با اظهارنظر نکردنش هیچ تفاوتی نداشته باشد، اما حداقل من خودم را نزد وجدانم مسئول می دانستم و دوست داشتم بعنوان یک شهروند درباره آنچه که پیرامونم اتفاق می افتد، اظهارنظر کنم و زشتی ها را گوشزد نمایم. ولی حالا من هم مثل خیلی های دیگر به جایی رسیده ام که مجبورم تا زمانی موعود “سکوت” اختیار کنم!  مجبورم روزمرگی کنم و  به حاشیه ها بپردازم! کاری که بسیاری از دوستانم را همآنک نیز از دستم رنجانده است.

بدون شک این راهی که می روم، صراط المستقیم نیست، اما سیلابی است که هر چه سعی کردم مرا یارای شنا کردن برخلاف جریان آن نبود. اینک باید یا در مسیر جریانش باشم، یا اینکه همین حالا غرق شوم..

مطالب مشابه:

• چطور شد که بلاگ نویس شدم؟!
• زندگی در فنجان
• دلم برای اینجا تنگ شده
• آغاز پنجمین سال بلاگ نوشت
• یک شروع دیگر

اما امسال حال و هوای دیگه ای داره. امسال برای اولین سال من و حدیث جون قراره سال رو تو خونه خودمون تحویل کنیم. خونه ای که هنوز بوی تازگی میده و به همین خاطر نیازی به تکون دادن نداره!

و مسئولیت یک زندگی که روی دوشمونه و باعث میشه تا بیشتر هراس داشته باشیم و کمتر لذت ببریم. خیلی دوست داشتم با خاطری آسوده سال رو نو کنم، اما مشکلات و استرسهای متعددی که جامعه چه از نظر اجتماعی و چه از نظر اقتصادی به ما تحمیل میکنه، این شادیها رو خیلی کمرنگ کرده.

اما به هر حال مثل همه درد آشنایان دیگه تمام سعی ام بر اینه که شادی در زندگیمون رنگ نبازه… به امید خدا…

مطالب مشابه:

• کودکان آدمی – والدین حیوانی
• پدران و فرزندان
• ماموریت ما در زندگی
• تصویر یک نسل در تن گلشیفته
• جهان زشت ما !

جنگ چگونه مقدّس نباشد در حالی که فرزندم را در آن از دست داده ام؟

به زندگی گفتم:

کاش صدای مرگ را بشنوم!

زندگی صدایش را کمی بلندتر کرد و گفت:

تو اکنون صدایش را می شنوی!

اگر از گشودن تمام اسرار دست بکشی،

مشتاق مرگ می شوی

زیرا مرگ، آخرین راز زندگی است.

تولد و مرگ،

دو مظهر از بالاترین مظاهر شجاعت اند.

جبران خلیل جبران

منبع: ماسه و کف – ترجمه حیدر شجاعی

مطالب مشابه:

• امان از دست آن هفت مرد
• پیامبر
• تنها حق پیروز است
• سایت خوانی بهتر از وبلاگ خوانی آمد پدید
• زندگی در فنجان

عمر را به شناختن و دیدن خیلی چیزها و خیلی چهره ها می گذرانیم. زندگی را شب و روز در کار تجربه کردنها و برخوردها و راست و ریس کردن صدها و هزارها مسئله و مشغله به سر می بریم، اما در این میان یکی هست که به او کمتر از همه می پردازیم. یکی هست که از همه بیشتر به ما نزدیک است و ما از همه بیشتر از او دوریم!

او را یکبار هم ندیده ایم! به او خوب خیره نشده ایم، و اگر هم گهگاهی چشم مان به او افتاده و سر راهمان قرار گرفته، باز به دیگران مشغول شده ایم و او را گم کرده ایم.

زندگی همچون یک خانه شلوغ و درهم و برهم است و ما در آن غرقیم. این تابلو را به دیوار مقابل می زنیم. آن قالیچه را جلوی پله می اندازیم. اتاقها را جارو می کنیم. آشپزخانه را جمع و جور می کنیم. لباسهایمان را نو می کنیم و… و غرقه در همین کشمکشها و گرفتاری ها می رویم و میدویم و می پریم که ناگهان، از جلوی آینه رد می شویم…

می ایستیم و نگاهش می کنیم. زل می زنیم. دقیق می شویم. آیا واقعاً او را می شناسیم؟!

اگر نه پس چه کسی و چه کاری فوری تر و مهمتر از این که همه این مشغله های سرسام آور و پوچ روزمره را کنار بگذاریم و به «او» بپردازیم؟ مگر چقدر دیگر فرصت داریم؟

من وقتی به خودم نگاه می کنم، می بینم که اصلاً آنی نیستم که می خواستم باشم. نمی دانم! شاید هم قبلاً بهتر بودم یا شاید می خواستم همین باشم ولی الان دوست ندارم همین بمانم!

شاید به همین خاطر هم هست که روزمرگی می کنم و از خود فرار می کنم. ولی کجا بروم که «من» با من نباشد؟

خدایا! بیست و سه سال کامل به من نعمت زندگی کردن بخشیدی و امروز به حول قوه تو وارد بیست و چهارمین سالروز ولادتم شده ام. چه بخواهم از تو که خود بزرگترین نعمات را به من عطا فرموده ای. ولی پروردگار من! تو خود می دانی که حالا من در زندگی شریک دارم، پس به حق او با این بنده حقیرت رحمان تر باش و به کرمت لطفی کن تا نه همین باشم، که به از این شوم.

آمین یا رب العالمین

مطالب مشابه:

• تولد 22 سالگی حدیث
• زندگی در فنجان
• آغاز ربع دوم صده زندگی
• دلم برای اینجا تنگ شده
• آغاز پنجمین سال بلاگ نوشت

فکر امانت نمیده. دیگه نه چیزی می‌شنوی و نه چیزی می‌بینی. فقط فکر می‌کنی، اون هم نه به چیزایی که داری و نداری، بلکه فقط به راه حلی برای خارج شدن از این منجلاب… فکرت هنگ کرده، هیچی نمی‌فهمی!

حالا فقط توئی که یه گوشه تنها نشستی با یه بسته قرص که اصلاً نمی‌دونی چی هست و به چه دردی می‌خوره!

اولین قرص رو از روکشش خارج می‌کنی و یه نگاهی به قد و بالاش می‌اندازی. لای انگشتات می‌چرخونیش و با خودت می‌گی این فسقلی قراره باهات چیکار کنه؟!… از دستت می‌افته رو زمین…

یه فرصت برای اینکه این مسخره‌بازی‌ها (!) رو تموم کنی… اما تا میای فکر کنی، دومی تو دستته و برای اینکه این هم از دستت نیافته فوری می‌کنیش تو حلقت…

بیرون که خبری نیست! دوباره بدبختی‌های همیشگی… بی‌خیال۱ سومی رو بچسب!… و چهارمی و همین‌طور…

نمی‌دونم چرا؟! شاید بخاطر یه جو بندگی که تو وجودته یا شاید هم یه ایپسلون دل صاف، یکی زودتر از همیشه میرسه… و اورژانس… شستشوی معده… و تو که دوباره برگشتی…

و توی این دوباره برگشتنت نه تنها چیزی بهتر نشده که کوه سرزنش، نصیحت، ملامت، قهر، دعوا و… رو سرت ریخته. و اگه خیلی زور بزنی شاید بتونی به نقطه صفر برگردی و دوباره شروع کنی…

مطالب مشابه:

• خاطرات مرگبار!
• زندگی در فنجان
• دلم برای اینجا تنگ شده
• خودپنهانگری
• شوهرخاله حسین…