HootSutie هم یکی از پیش‌خوان‌های مدیریت و حضور همزمان در چندین سرویس اجتماعی مختلف است. به کمک این وب‌سرویس شما قادر خواهید بود تا با صرفه‌جویی در زمان، چندین شبکه‌ی اجتماعی، از جمله Twitter و Facebook را در کنار همدیگر مانیتور کنید و مطالب‌تان را تنها با یک کلیک در همه‌ی آن‌ها انتشار دهید.

همچنین به کمک این ابزار شما قادر خواهید بود، مطالب منتشره‌ی خود در رسانه‌های اجتماعی را ردگیری کنید و گزارش‌های آماری از آن‌ها استخراج نمائید.

زمان‌بندی کردن برای انتشار پیام در آینده، یکی دیگر از امکانات فوق‌العاده‌ی هوت‌سوئیت است. بدین ترتیب و با این امکان شما مطمئن خواهید بود که ارسال هیچ پیامی را فراموش نخواهید کرد و آن‌لاین بودن و به روز بودن خود را تاحدودی تضمین خواهید نمود!

یکی دیگر از ویژگی‌های مهمی که این روزها، یک وب‌سرویس خوب حتماً باید داشته باشد، دارا بودن اپلیکیشن برای انواع تلفن‌های همراه و تبلت‌هاست. HootSutie برای آیفون/آی‌پد، و سیستم‌های آندرویدی و بلک‌بری، بصورت جداگانه اپلیکیشن مخصوص ارائه می‌کند. و بدین ترتیب همراه همیشگی شما محسوب می‌گردد!

HootSutie ویژگی‌های خوب دیگری هم دارد که حتی این امکانات با پرداخت هزینه، بیشتر هم می‌شوند. برای کسب اطلاعات بیشتر در این باره می‌توانید این صفحه را ببینید.

با توجه به گشت و گذاری که در چند روز اخیر در سرویس‌های این‌چنینی داشتم، به نظر من هوت‌سوئیت می‌تواند اکثر خواسته‌های یک کاربر اجتماعی را برطرف کند. پیشنهاد می‌کنم که حتماً سری به آن بزنید.

پی‌نوشت:  با تشکر از احسان نوروزی برای آشنا کردن من با هوت سوئیت!

مطالب مشابه:

• چگونه از ابزارهای اجتماعی وبلاگها استفاده کنیم؟
• سرویس های چت، ایمیل و شبکه های اجتماعی، همه یکجا در Digsby
• Likaholix: چه چیزهایی را دوست دارید؟
• فرندفید و مباحث پیرامونش
• آپلود کردن همزمان تصاویر روی سایتهای مختلف با PixelPipe

اجازه دهید هشتمین سالروز بلاگستان فارسی را با یاد بلاگ نویس دربند جناب آقای محمدعلی ابطحی نویسنده وبلاگ وب نوشت آغاز کنیم، که سال پیش برایمان اینگونه نوشته بودند:

وبلاگ، تا وقتی سخن دل باشد و بی نقاب از درون صاحبش تراوش کند،خواندنی است. وقتی جای رسانه را می گیرد دیگر وبلاگ نیست، خبرگزاری است. سعی کنیم وبلاگی بمانیم.

طراح لوگو : حدیث

و مزیّن می کنیم این ویژه نامه را به قلم سرکار خانوم سمیه توحیدلو نویسنده وبلاگ بر ساحل سلامت، که چند صباحی را به جرم نقش وبلاگشان در تحلیل انتخابات اخیر دربند بوده اند:

برای همه کسانی که یک رسانه بزرگ را آفریدند

به مناسبت هشت سالگی وبلاگ نویسی فارسی قرار بود درباره تاثیرات وبلاگ ها بر پدیده ها و اتفاقات بعد از انتخابات بنویسم. شاید شرایط خاصی که من در بعد از انتخابات درگیرش بودم مانع از این می شد که در همان زمان وبلاگ ها را دنبال کنم و از احوالات و شرایط به وقوع پیوسته باخبر شوم. اما در همان احوال علیرغم اینکه به سبب فعالیت های انتخاباتی دستگیر شده بودم، اما باید پاسخگوی نوشته هایم در پستهای وبلاگ می شدم. از نظر من نوشتن و خصوصا روزانه نویسی در وبلاگ مسئله جدی ای بود البته نه به اندازه ای که بازجوها آن را مهم می پنداشتند.

اما بعد از گذشت ۷۰ روز اولین و طبیعی ترین کار، گرفتن خبر از ایامی بود که به زعم بسیاری از ناظرین سرعت تحولاتش آنقدر بالا بود که نتوان آن را با روزها و ماه های مشابه مقایسه نمود. خواندن اخبار و حتی دیدن فیلم ها و صحنه های تظاهرات و اعتراض مردم و یا صحنه های خشونت ها نمی توانست به تنهایی منتقل کننده حس و حال آن روزها باشد. آنها به مانند اسنادی کاملا بی روح بودند که تنها و تنها خشونت آن روزها را برایم منتقل می کردند. تنها دو منبع می توانست بازگوکننده وضعیت آن روزگار باشد. دو منبعی که بسیار از آن بهره جستم و صادقانه باعث حیرتم گردید. اولین منبع گفتگوهای شفاهی و توضیحاتی بود که افراد از حضورشان و از حضور مردم ارائه می دادند و دومین وسیله خواندن وبلاگ کسانی بود که شاهدان عینی ِ وقایع بودند و یا به نحوی گزارشی از آنچه دیده اند و شنیده اند ثبت کرده اند. به واقع وبلاگستان در این مدت مکتوب کننده و ثبت کننده خاطرات شفاهی مردمی شده بود که علاقمند به تغییر بودند و برای خواستشان برخاسته بودند. دیگر نیاز نبود برای شناخت بهتر به خاطرات سینه به سینه و یا در گوشه دفتر یادداشتی ثبت شده مراجعه نمود که این خاطرات و شرح وضعیت ها به شکل علنی و در دسترس بود. کافی بود وارد گوگل ریدر شوی و تمام آیتم های نخوانده ای که دوستانت نوشته اند تک به تک بخوانی یا اینکه تمامی به اشتراک گذارده شده هایی که آن روزها بوی خشم و بوی اعتراضش بیش از هر شخصی نویسی ای شده بود ببینی. نکته جالب این بود که کوتاه نوشته ها و یا شخصی نوشته های دوستان وبلاگ نویس ِ غیر سیاسی نیز به بهترین نحوی منتقل کننده آن حس و حال بود. به جرات باید بگویم یکی از بهترین منابع مرور حوادث همانهایی بود که در وبلاگ ها خواندم. البته ناگفته پیداست در وبلاگ خوانی باید حواسم می بود که این اسناد خالی از دخالت شخصی ِ نویسنده نیست و همان می تواند نوشته را با اغراق و یا با کم و ناچیز انگاری همراه کند. آنچه مهم بود برآیندی بود که از این خواندن ها می شد گرفت. بی جهت نیست که وقتی در جستجوگرها برای گرفتن اطلاعات می گردی بیشترین حجم اطلاعات را باید در این دفترچه یادداشت های شخصی ای پیدا کنی که روزی روزگاری بعد از نوشته شدن در گوشه صندوق ها و یا پشت کتابخانه ها خاک می خورد و امروز به بهترین شکلی آنها منتشر شده است. به واقع در این حوادث هر شهروند یک رسانه بوده است. یک رسانه نوشتاری، یک رسانه تصویری. ثبت وقایع از طریق نوشته، عکس و فیلم اتفاقی بود که در این اعتراضات توسط شهروند خبرنگارانی انجام شد که اینبار فعال شده بودند و گوی رقابت را از روزنامه نگاران و خبرنگاران حرفه ای ربودند. با امید روزی که دسترسی شهروندان به رسانه ها نامحدود باشد و هر شهروند صاحب یک رسانه باشد.

و اما سایر بلاگ نویسانی که نظراتشان را به اشتراک گذارده اند (به ترتیب زمان دریافت مطالب):

علیها نویسنده یک طراح وب :

در این دوره، یک ۲۲خردادِ متفاوت را تجربه کردیم. اگر شما هم جزئی از وبلاگستانِ فارسی بودید – چه خواننده و چه نویسنده – حتما متوجه ی این شدید که خبرهای آن روزها را سریع تر از هرکسی به دست می آوردید.
وبلاگستان و وبلاگستانی ها انصافا گل کاشتند. همین که تعدادی از وبلاگ نویس های عزیزمان دستگیر و یا تهدید به این امر شدند، خود گویای تاثیرگذاری بسیار زیادِ آن است.
سالگردِ وبلاگستانِ فارسی هست، تبریکاتِ بنده را هم پذیرا باشید :- ) هرچند که نمره ی وبلاگستان ۲۰ است اما من به آن نمره ی ۱۹ می دهم و ۲۰ را نگه می دارم برای دوره ی بعد :- )

شایان شلیله نویسنده دنیای مجازی یا فاجعه مجازی در ایران :

در مورد نقش وبلاگ نویسان در رویداد های اخیر شاید حرف های زیادی بشود زد. البته بررسی نقش وبلاگ نویسان که چه نتیجه ای داشته است را پس از مدت کوتاه ۲ ماهه نمی شود بررسی کرد که این حرف ها و نوشته ها چه تاثیر فرهنگی در جامعه داشته است.

اما نقش وبلاگ نویسان رو در مورد پوشش خبری و استفاده از تکنولوژی می شود خیلی دقیق بررسی کرد. پوشش خبری و اطلاع رسانی بعد از انتخابات به دلیل مشکلات زیادی که خبرنگاران داشتند در پوشش خبری، به دوش وبلاگ نویسان بود.

استفاده از سایت ها و افرادی که آن ها را تهیه می کردند و در اینترنت قرار می دادند را شاید بشود گفت یک حرکت بسیار بزرگ و قوی بود.

در شرایطی که این سایت ها فیلتر شده بودند، دسترسی به اینترنت با اختلال مواجه شده بود و تهیه مطلب هم کم خطر نبود، وبلاگ نویسی و در کل وبلاگ نویسان شناخته شده ویا ناشناخته به درستی وارد میدان شدند و این فاصله اطلاع رسانی و پوشش خبری رو کامل کردند.

برای خود من خیلی جالب بود که یک بار در دفتر نشسته بودن داشتم فیس بوک بازی می کردم دیدم یک فیلم ویدئویی به اشتراک گذاشته شد که دقیقا در سرکوچه ما گرفته شده بود. یعنی سرعت انتقال اطلاعات مثل تهیه فیلم، ارسال اون به اینترنت و به اشتراک گذاشتنش تا اونجا که به من برسه کمتر از یک ساعت طول کشیده بود. یعنی من فیلمی رو از محله زندگی خودم میدیدم که دور دنیا رو گشته و سریع تر از اینکه خبرش به صورت چهره به چهره به من برسه با استفاده از تکنولوژی به دست من رسید.

شاید برای کسی که در خارج زندگی می کنه و از ایران دور هستش و مدت زیادی هم هست که به ایران نیومده این موضوع خیلی اهمیت نداشته باشه ولی برای من که در ۱۰ دقیقه بیشتر با خونه فاصله ندارم و رویداد های به این نزدیکی که در اطراف من روی میده رو هم با استفاده از تکنولوژی سریع تر مطلع میشم دقیقا میتونه توضیح این باشه که نقش وبلاگستان و استفاده از تمام ابزار ها برای اطلاع رسانی تا چه اندازه ای اهمیت داره.

در پایان هم من واقعا به وبلاگ نویسی از نظر استفاده از وبلاگ و تکنولوژی های وب نمره ۲۰ رو میدم. البته نه تنها من بلکه همه ما شاهد بودیم که تمام دنیا هم از این موضوع شوکه شدن، و کم نبودند افرادی که از این رویداد به عنوان انقلاب وب ۲ یا شکوه روزنامه نگاری شهروندی نام بردند.

چون در تمام کشور ها خیلی سال است که روزنامه نگرای شهرورندی مطرح شده ولی در واقع نقش و تاثیر گزاری روزنامه نگاری شهروندی در دنیا تا قبل از انتخابات ایران در چنین حجمی اصلا روی نداده بود.

امین ثابتی نویسنده ندای امروز :

بلاگستان فارسی در وقایع پس از ۲۲ خرداد ماه تا حدودی جای یک رسانه‌ی ملی را پر کردند و به خوبی وقایع را پوشش دادند. مزیت مهم پوشش اخبار توسط بلاگستان فارسی در آن بود که تمامی دیدگاه‌ها و نظرها بیان می‌شد و هیچ صدایی سانسور نمی‌شد، به همین دلیل می‌توان وبلاگستان فارسی را بی‌طرف‌ترین رسانه‌ی ایرانی د وقایع پس از ۲۲ خرداد دانست. نمره: ۱۶

بابک محمودی نویسنده زنگوله :

وبلاگستان فارسی در وقایع اخیر نقش فناوری هایی نظیر اینترنت در جامعه را به خوبی و روشنی نشان داد. من تمام دوره های مختلف، از آن زمان که واژه «وبلاگ» در فارسی معنا نداشت تا آن موقع که وبلاگ داشتن کلاس داشت و تا الان را «از نزدیک» دیده ام. اخیرآ به وضوح احساس می کنم که کلمه «وبلاگ» خیلی خیلی بیش از پیش جا افتاده. همه ما دیدیم و داریم می بینیم که به لطف اینترنت و سرویس دهنده های رایگان هر فرد به یک رسانه تبدیل شده است.

فضاهایی مثل توییتر و فرندفید هم جزئی از وبلاگستان فارسی هستند و مطمئنم همه شما از نقش مثبت آنها به خوبی آگاه هستید. توییتر به ما ثابت کرد که میکروبلاگینگ و پاسخ به سوال «What are you doing?» گاهی چقدر می تواند مهم باشد و فرندفید هم به عنوان یک سکوی خبرگزاری جمعی و به اشتراک گذاری اهمیت و قدرت خودش را بیش از پیش به ما ثابت کرد.

من به نقش وبلاگستان فارسی در وقایع اخیر نمره ۱۴ می دهم، نمره ای که صد در صد قبول است اما هنوز خیلی جای پیشرفت دارد.

ما بیشماریم!

نویسنده وبلاگ گیله مرد :

وبلاگستان در دوران پس از انتخابات ضعف های رسانه دولتی را پر کرد و نقش بسیار مهمی در انعکاس وقایع داشت تا جایی که بسیاری از شفاف سازی ها در همین وبلاگستان صورت گرفت و وبلاگ نویس تبدیل شد به کابوسی در بیداری برای آنها که حق را نادیده گرفتند. هر چند در پاره ای از موارد یک جانبه گرایی هم صورت می گرفت ولی از حق نباید گذشت که وبلاگ های فارسی در مجموع نقش یک رسانه ملی را بازی کردند که مدت ها در حسرتش بودیم. به امید روزی که بتوانیم در شاهد به بلوغ رسیدن این کودک هشت ساله باشیم.

نمره من به بلاگستان فارسی ۱۸ هست! اون دو نمره هم به خاطر امثال آهستان کم کردیم

نویسنده وبلاگ گیلاس خانومی :

دلم میخواست بنویسم که راضی ام از نقش بلاگستان , اما نیستم . خیلی از ما وبلاگ نویسان در این دوران – از قبل از ۲۲ خرداد میگویم تا بعدش – کارهایمان را زمین گذاشتیم و امدیم سراغ انتخابات و هیاهو کردیم و داد زدیم و ناله کردیم و بعد دوباره برگشتیم سر کارهایمان ! شما فرض کن گردگیری میز تلوزیون یا وصل کردن یک لامپ کم مصرف … اما بودند کسانی که زندان رفتند , بیشتر از من کتک خوردند , خاطراتشان خیلی بدتر و واضح تر از خاطرات ما بود و شکنجه شدند , کشته شدند و الان در قبرهای بی هویت در گورستان در خوابیده اند . و وبلاگستان کاری نمی تواند برایشان بکند . شاید التیامی با سخنی یا همدردی یا اصلا یاد بودی ولی شده است انچه که نباید میشد و گذشته است انچه که سخت بود و بر خاطره ها ماند … حالا که قرار است نمره بدهم … نمره قبولی نمیدهم .. چون راضی نیستم . دوست ندارم بایستم و برای هیچی دست بزنم . نمی گویم هیچی بود ! اخرش هیچی شد . می بینید که اعترافات مخملی این کودتای مخملی را ؟ دوست نداشتم جای سمیه خانوم باشم . حتی یک لحظه و نمیدانم چه بگویم که درمانی باشد برای زخم های روحی اش .. فقط شرمنده ام خواهر

رضا سیدی پور نویسنده فیدوس :

چند سال پیش وقتی اولین گروه از وبلاگ نویسان به جرم تشویش اذهان عمومی و اقدام علیه امنیت ملی دستگیر شده و پرونده ای موسوم به پرونده وبلاگ نویسان به جریان افتاد – پرونده ای که هنوز مفتوح است – وبلاگ نویسی جایگاه خود را به عنوان یک رسانه در ایران نشان داد ، و از آن روز به بعد پای وبلاگ نویسان نیز مانند دیگر صاحبان رسانه همزمان هم به فضای سیاسی ایران و هم به دادگاه های این کشور باز شد.

استقلال فردی و آزادی عمل در وبلاگ نویسی باعث شده تا در جریانات مختلف بتواند به عنوان یک رسانه قوی و بروز عمل کرده و کمک کار اصلی دیگر رسانه های رسمی و نیمه رسمی باشد.

در کوران حوادث پس از انتخابات ۲۲ خرداد و در حالی که فضای ملتهب داخل کشور خالی از رسانه های خارجی و رسانه های داخلی مستقل بوده و عملا خبر رسانی به داخل و خارج از کشور صورت نمی گرفت ، وبلاگ ها توانستند تا حدود زیادی این نقیصه را جبران کنند .استفاده وبلاگ نویسان از عکس و فیلم هایی که بیشتر توسط خود وبلاگ نویسان و بی واسطه تهیه می شد باعث افزایش اعتبار خبری آنها شد ، تا جاییکه در موارد بسیاری همین وبلاگ های غیر رسمی در بیشتر موارد به عنوان منابع اصلی خبری غول های رسانه ای جهان مورد استفاده قرار می گرفتند.

وبلاگ نویسی در ایران را دیگر نمی توان نهال نو رسته ای دانست چرا که هشت سال سابقه وبلاگ نویسی فارسی در عصر پر شتاب رسانه سابقه کمی نیست و من فکر می کنم جریان وبلاگ نویسی ایران در اولین آزمون خطیر خود موفق بوده و به خوبی توانسته است که وظیفه اطلاع رسانی خود را انجام بدهد.

شانزده سال سابقه معلمی و امتحان و ورقه و نمره این حسن را داشته که الان من به راحتی بتوانم نمره بدهم . نمره من به وبلاگ نویسی فارسی در جریانات پس از انتخابات ۲۲ خرداد ۱۸ می باشد.

علیرضا نویسنده نون وا :

وقایع اخیر هرچند دردناک بود ،اما برای وبلاگستانی که همیشه در کارهای گروهی ضعیف بود ، تمرینی شد برای با هم بودن ، برای کار دسته جمعی ،حتی برای اثبات جایگاه خود اینترنت. وبلاگستان چه قبل و بعد از ۲۲ خرداد ماه ثابت کرد رسانه ای‏ست آزاد که هر فردی در آن اجازه اظهار نظر خواهد داشت. این روز رو به همه مردمان وبلاگستان تبریک عرض میکنم و به وبلاگستان نمره ۱۵٫۲۵ خواهم داد.

نویسنده وبلاگ مریم :

به نظر من وبلاگستان درجریان انتخابات بیشتر نقش رسانه ای و اطلاع رسانی داشت. البته این خیلی طبیعیه اما انتظار خود من از وبلاگ نویس ها خیلی بیشتر از این حرف ها بود. با توجه به اینکه وبلاگ نویس های تاثیر گذار اغلب آدم های تحصیل کرده و روشنفکری هستن نقششون خیلی باید فراتر از صرفا یک خبر رسانی یا تکرار داستان های انتخبات بود. متاسفانه هیچ نقد درست و حسابی و هیچ تحلیل منطقی در بلاگستان در رابطه با اتفاقات اخیر من ندیدم. به نظرم نمره وبلاگستان ۱۵ هست.شایدم ۱۰٫

آیدا رنگی نویسنده بلاگ نویس :

رسانه شمایید !

۲۲ خرداد ۱۳۸۸٫ کمی بعد از شادی های کوچک برای امید به ایرانی آباد ، ایرانی شاد ، ایرانی آزاد ، ایرانی بدون تحریم ، ایرانی بدون بازداشت وبلاگ نویس.

زمان، ساعت صفر مطلق ۲۳ خرداد .کمی بعد از اعلام نتایج. کمی بعد از دلسرد شدن از آزادی ، کمی بعد از تقلب …

و آغاز جنبشی در وبلاگستان فارسی که شاید بتوان نقطه عطفی در فعالیت سیاسی وبلاگ نویسان فارسی زبان دانست. بازداشت وبلاگ نویسان که کام نوشتن را برای دوستان ندیده مجازی یاران در بند تلخ کرده بود.

سانسور شدید خبری رسانه ملی بار اطلاع رسانی را به دوش وبلاگ نویسان گمنامی گذاشته بود ، که حالا ترس از بازداشت داشتند. اما با شعار ” رسانه شمایید ” همچنان وبلاگ نویسان اعتراض خود را با کلمات به گوش یاران و مخالفان می رساندند.

درخواست ازادی برای وبلاگ نویسان بازداشت شده ، روشن کردن شمع برای کشته شده ها و دیگر فعالیت های مجازی که هرکدام صدایی بود از بین هزاران نویسنده این دنیای مجازی.

در مقابل نویسنده های موافق دولت نیز بیکار ننشستند و با نطق های طولانی و تند به تخریب اتفاقها پرداختند و جنگی سایبری بین موافقان و مخالفان در گرفت.جنگی از نوع هک بین فارس و بالاترین ! و یا کلمات بین وبلاگ نویسان !

شاید اگر نویسندگان وبلاگ ها نبودند ، فریاد های پشت دیوار اوین خاموش می شد ،نگاه ” ندا ” سمبل آزادی نمی شد ، دروغ پراکنی رسانه ملی افشا نمی شد !

اما ما ، وبلاگ نویسان فارسی بودیم که توانستیم در این مسیر پرخطر ادامه دهیم و رسالت ، ” رسانه شمایید ” را انجام دهیم.رسالتی که هنوز ادامه دارد و تا روزی که وبلاگ فارسی زنده است ، پاینده خواهد ماند.

من ، به عنوان نویسنده ای از بین هزاران وبلاگ نویسی که در این مدت سعی به تصویر کشیدن دغدغه ها و اتفاقات پیرامون خود را داشت ، به تمام اعضای این جامعه وبلاگ فارسی موفقیت در این رسالت را تبریک می گویم و امیدوارم تا روز ازادی تمام وبلاگ نویسان در بند ، این حرکت ادامه داشته باشد .

با وجود تمام تحریم های موجود برای به روز نگه داشتن وبلاگ ها از جمله کم بودن سرعت اینترنت ، فیلتر ، تصویب قانون جدید جرایم اینترنتی در تیر ماه و غیره و غیره ، به وبلاگستان فارسی نمره ۲۰ را می دهم که با وجود تمام این سختی ها به راه خود ادامه داد.

لوا زند نویسنده بلوط :

متاسفانه من تابستان امسال وضع ثابتی نداشتم و وبلاگ خونی هم آداب مخصوص داره. مثل فیس بوک و تویتر نیست. حداقل برای من فرق داره.

من حوادث امسال رو به طور عمده از فیس بوک، تویتر و خبرگزاری ها دنبال کردم نه وبلاگستان. یه شرایط خاصی هم داشت مخصوصا اون دو سه هفته اول که حجم خبرها اینقدر زیاد بود که عملا وبلاگی که روزی یکی یا دوبار آپدیت میشه کارایی خبررسانی در این مورد رو نداشت یا حداقل مثل فیس بوک و تویتر نبود . عکس و ویدئو (‌که امکان به اشتراک گذاشتنشون مثلا تو فیس بوک خیلی بیشتره، هر کدوم اندازه هزار کلمه حرف میزدند). البته فکر کنم بین همه وبلاگ‌ها سه تا از وبلاگ‌هایی که دنبال می کردم از دیده های خودشون تو تظاهرات و خیابون ها می نوشتند که خب اینها هم منابع دست اولی بود.

اجازه بدید من مسله رو تحلیل نکنم و نمره ندم چون اولا همونطور که گفتم واقعا وبلاگها منبع اخبار برای من نبودند و دوما اینکه به عنوان کسی که به ماجرا نزدیک نبود و خودش تجربه دست اول نداشت نمیتونم بگم واقعیت چطور بود و وبلاگ‌ها چطور پوشش دادند اخبار رو. چیزی که هست حوادث بعد از خرداد امسال یه دریچه تازه ای رو نه تنها به روی خبرنگاری شهروندی که به روی اعتراضات مردمی باز کرد و واسه اولین بار در این حجم گسترده از تکنولوژی های اینترنتی برای جلب توجه بقیه دنیا و رسوندن صدای اعتراض استفاده شد. وبلاگ ها هم حتما از این قضیه مستثنا نیستند.

حورا نویسنده افیون :

مطمئننا اگر وبلاگستان فارسی نبود این جنبش در نطفه خفه می شد و هیچ اثر از آن باقی نمی ماند…

یک ۲۰ به وبلاگستان بدهکاریم

نویسنده وبلاگ بامدادی :

از یک دیدگاه شاید با توجه به ضریب نفوذ پایین اینترنت در ایران نقش وبلاگستان فارسی در هر گونه تحول اجتماعی در ایران ناچیز به نظر برسد. اما اگر شرایط حساس تاریخی‌ای مانند آن‌چه در چند ماه اخیر بر ایران گذشته است را در نظر بگیریم احتمالا به نتیجه‌ی دیگری می‌رسیم.

در روزهایی که جریان آزاد اطلاعات و اخبار به شدت از سوی مراکز تمرکز قدرت و ثروت مورد تهاجم قرار گرفته است، نقش رسانه‌های غیررسمی مانند وبلاگ‌‌ها و یا به صورت عام‌تر فعالیت مجازی همه‌ی کاربرانی که به شیوه‌های مختلف به تولید و انتشار اخبار (و حتی شایعات) می‌پردازند کلیدی و اساسی بوده است.

از سوی دیگر وبلاگ‌نویسان ایرانی مانند سایر شهروندان ایرانی بوده‌اند:

آن‌ها همراه با مردم رای دادند، امیدوار شدند، خود را باور کردند، باتوم خوردند، تحقیر شدند، شکنجه شدند، سکوت کردند، ترسیدند، حرف زدند، اعتراف کردند، زندانی شدند، مورد تجاوز قرار گرفتند، نوشتند، نقد کردند، تحلیل کردند، اطلاع‌رسانی کردند، توی خیابان آمدند، الله و اکبر گفتند و این جا و آن‌ جا حضور خود را حفظ کردند.

نمره‌ی وبلاگستان فارسی همان نمره‌ی مردم ایران است: بیست

و چند کلامی هم از حقیر:

صادق جم نویسنده بلاگ نوشت :

اگر به هشت سال گذشته بنگریم در میابیم که بلاگهای ایرانی نه تنها چیزی از بلاگهای سایر بلاد کم ندارند، که در بسیاری از موارد هم پیشرو هستند. اما این در نظر قدرت مداران، موقعیتی گرامی نیست! بلاگها، اگر به عنوان یک رسانه، جای خود را در قشرهای مختلف جامعه باز کنند، دکان رسانه های نمایشی را برای همیشه تعطیل می کنند، و بدین ترتیب معادله قدرت را به هم می ریزند. از همین رو قدرت طلبان با تمام توان شان نخواهند گذاشت که چنین رسانه ای به شکوفایی برسد. اما این تلاشی بس بیهوده است و آزادی، محکوم به پیروزی است!

در حوادث پس از ۲۲ خرداد سال جاری، وجدان عمومی جامعه احساس می کرد که در پس نمایش های رسانه های دولتی، چیزی است که سعی می شود، پنهان نگاه داشته شود. لذا کنجکاو شد تا بداند که حقیقت چیست. این موقعیت، فرصتی را برای بلاگستان به وجود آورد تا جای خود را بعنوان یک رسانه، محکم تر کند. اما متاسفانه اضطراب حاکم بر جامعه، بر بلاگ نویسان نیز بی تاثیر نبود. به گونه ای که هراس ناشی از اقدامات قدرت طلبان موجب شد تا بسیاری از بلاگ نویسان (از جمله خود من)، به جای اینکه از فرصت بدست آمده برای ایفای رسالت خود بهره ببرند، لب ببندند و سکوت پیشه کنند!

نباید از حق گذشت که بودند بلاگ نویسانی که هویت حقیقی شان پنهان بود یا در خارج از ایران زندگی می کردند و در این راه به بهترین نحو عمل کردند. اما تعدادشان آن قدر نبود که بتوان آن را به اکثریت بلاگستان تعمیم داد.

البته همانگونه که اشاره شد عامل اصلی این فرصت سوزی را باید در فضای بسته حاکم بر جامعه حقیقی ایران جست و جو کرد که اثرات آن رفته رفته بر جامعه مجازی نیز پدیدار می شود و مقابله با آن قدری مشکل می نماید.

اما اگر سرویس های وب۲ و شبکه های اجتماعی، را در کنار بلاگها قرار دهیم، نتیجه به عمل آمده، دگرگون می شود! با توجه به ویژگی آنی بودن و حضور هویت های پنهان، فعالیت در این وب سرویس ها تا حدود زیادی کم دغدغه تر بود. همین امر موجب فعالتر بودن این سرویسها شد. تا جائی که حتی در برخی از موارد خبرگزاری ها هم از این طریق تغذیه خبری می شدند، که بدون شک این موقعیتی فوق انتظار و استثنائی بود.

لذا اگر از نمره پائین بلاگستان در وقایع اخیر بگذریم، نمره ۲۰ ایرانیان در وب سرویسهایی چون توئیتر، فرندفید، فیس بوک، یوتیوب و… می تواند نویددهنده آینده ای روشن برای دنیای مجازی ایرانیان باشد!

البته بودند بلاگ نویسان بسیاری که اوضاع پیش آمده در حوادث اخیر، موجب شد که در نوشتن بی میل شوند. به نمایندگی از دوستان دعوت شده ای که حس نوشتن در این ویژه نامه را نداشتند، یادداشت سلمان جریری نویسنده وبلاگ سلمان را بخوانید که خواندن ویژه نامه تولد بلاگستان، بدون یادداشت نخستین بلاگ نویس فارسی زبان بی صفا می ماند:

حال و روز من هم، مثل حال و روز دوستان دیگه، خستگی و کسلی ناشی از اوضاع ایران عزیزمونه. نمی شه نوشت … نمی دونم کی دوباره می شه نوشت … … شاید همین ویژه نامه فیس آف شما و نوشته های خوب دوستان بهانه ای باشه برای شروعی مجدد.

به این امید که امید بار دیگر به بلاگستان فارسی بازگردد و به زودی شاهد بلاگ نوشتهای طوفانی پس از سکوتی معنادار باشیم…

آغاز سال نهم بلاگستان فارسی گرامی باد

مطالب مشابه:

• چگونه از ابزارهای اجتماعی وبلاگها استفاده کنیم؟
• Face Off 8 : بابک محمودی vs کامیار ندیمی
• Face Off 6 : بامدادی vs هزاران نقطه
• وبلاگ نویسی حرفه ای: گذار از روزانه نویسی به توئیترنویسی؟!
• Face Off 11 : سنجاقک vs سینادیلی

| مشاهده‌ 33 نظر دیگر

“وب” به عنوان یکی از نمادهای بدون مرز زندگی اجتماعی بشر نیز از این قاعده مستثنی نیست. دیری است که وب۲ جای دنیای ساکن وب۱ را گرفته و روز به روز روابط را تنگاتنگ تر و محکم تر می کند. حتی “وبلاگ”ها نیز که از پدیده های دنیای وب۱ بودند، حالا شکل و رویی جدید به خود گرفته اند و دیگر مثل قبل سوت و کور نیستند، که اگر چنین باشند، دیری نپاید که به تاریخ سپرده خواهند شد.

حالاً با ابزارهای وب۲، شما وبلاگها را خارج از دامنه شان نیز می خوانید و دیدگاهتان را درباره نظریات نویسنده اش بیان می کنید. صاحبان وبلاگها می توانند تنها با یک کلیک مطالب وبلاگهای دیگر را با خوانندگان شان به اشتراک بگذارند، حتی آنها که وبلاگ هم ندارند، می توانند مطالب مورد علاقه شان را در سایر شبکه های اجتماعی تنها با یک اشاره به اشتراک بگذارند. شما حتی می توانید با دنبال کردن حسابهای اجتماعی نویسندگان وبلاگهای مورد علاقه تان، از گذر لحظه ای زندگی آنها نیز باخبر باشید و از مینیمال هایشان لذت ببرید. حتی شما می توانید بقیه خوانندگان ثابت یک وبلاگ را نیز بشناسید و با آنها طرح دوستی و گفت و شنود بریزد و…

در یک کلام! این روزها با شبکه های اجتماعی هیچ کس تنها نیست!

اما در این مطلب می خواهیم ببینیم که چگونه باید از این همه ابزار اجتماعی که این روزها در وبلاگها سر برآورده اند استفاده کنیم:

اشتراک خوراکی

اولین گام برای وارد شدن به دنیای اجتماعی وبلاگها، این است که مشترک خوراک (فید) آنها شوید. در این باره بسیار گفته اند. خلاصه اش این است که شما لیست وبلاگهای مورد علاقه تان را به یک خوراک خوان (فیدخوان) مثل گوگل ریدر یا Microsoft Outlook می دهید و از این پس به جای اینکه به تک تک آنها سر بزنید، مستقیماً مطالب جدیدشان را از طریق خوراک خوانتان مطالعه می کنید.

بین خودمان بماند! اما اگر هنوز از خوراک خوان استفاده نمی کنید، باید بدانید که خیلی از غافله عقبید! پس صدایش را در نیاورید و زود مطلب “همه چیز درباره خوراک و خوراک خوانی” را بخوانید تا تنها با طی چند گام کوچک یک خوراک خوان حرفه ای شوید!

اشتراک ایمیلی

اگر زیاد از ایمیل استفاده می کنید یا موقعیت تان به گونه ای است که فقط ایمیل در دسترس تان است، میتوانید مطالب جدید وبلاگهای مورد علاقه تان را در ایمیل تان دریافت کنید و آنها را مطالعه نمائید.

برای این کار در وبلاگها به دنبال کادر “اشتراک ایمیلی” بگردید و آدرس ایمیل تان را در آن وارد کنید. پس از آنکه روی دکمه “اشتراک” یا “ارسال” را کلیک کردید، صفحه جدیدی نمایان می گردد، که شما بایستی کاراکترهایی که در تصویر می بینید را در کادر مربوطه وارد نمائید، و سپس روی گزینه Complete Subscription Request کلیک کنید:

در مرحله آخر، شما باید ثابت کنید که صاحب ایمیلی بودید که آدرسش را وارد کرده اید. برای این کار ایمیلی  جهت تائید به آدرس وارد شده ارسال می گردد. تنها کاری که شما بایستی انجام دهید، این است که ایمیل را باز کنید و روی لینکی که در آن وجود دارد، کلیک نمائید:

حالا شما مشترک خبرنامه ایمیلی وبلاگ مورد نظر شده اید.

وب سرویسهای وب۲

این روزها گشت و گذار در سایتهای وب۲، یکی از روزمرگی های همه اهالی سایبر شده است. وبلاگ نویس ها هم که قشر پیشروی دنیای مجازی محسوب می شوند، بیش از دیگران از وب سرویس های وب۲ بهره می برند. اگر شما هم میخواهید وب۲یی باشید و از ابزارهای مفید وب جدید لذت ببرید، لازم است که از کاربری در این وب سرویس ها غافل نباشید. و در این بین، دنبال کردن کارهایی که وبلاگ نویسان مورد علاقه شما در سایتهای وب۲ انجام می دهند، خودش عالمی دارد!

برخی از وب سرویسهای معروفتر در دنیای مجازی، همانهایی هستند که آیکن شان را در بالا می بینید. در ادامه سعی می کنم بصورت کوتاه و مختصر آنها را معرفی کنم:

Twitter (توئیتر) : وب سرویسی است که کاربران در آن می کوشند تا حداکثر در ۱۴۰ کاراکتر از احوال فعلی شان بگویند و اینکه “در حال انجام چه کاری هستند؟!” البته همیشه احوالات نیست که بیان می شود. اینجا بهشت مینیمالیست هاست!

FriendFeed (فرندفید) : وب سرویسی است که اعضا، خوراک (فید) سایر وب سرویس های وب۲یی شان را در آن وارد می کنند. بدین ترتیب لیست آخرین مطالب وبلاگشان، آخرین عکسهایی که آپلود کرده اند، آخرین توئیتهایشان، آخرین مطالبی که با دیگران به اشتراک گذاشته اند و… و… را در فرندفید یکجا می توانید ببینید. همچنین می توانید همانجا برای ورودی هایشان نظر بگذارید یا آنکه آنرا با دیگران به اشتراک بگذارید.

Facebook (فیس بوک) : یک شبکه اجتماعی همه جانبه است! از شیر مرغ تا جان آدمی در آن پیدا می شود. در فیس بوک هر کس شناسنامه ای دارد که مشخصاتش را در آن وارد می کند. سپس دوستانش را می یابد و با آنها ارتباط برقرار می کند. این ارتباط می تواند از نوع نوشتاری، ارسال تصاویر، فیلمها و… باشد. دوستان، می توانند با هم تشکیل گروه ها و اجتماعاتی را بدهند و درباره مسائل مختلف (سیاسی، اجتماعی، ادبی و…) بحث و تبادل نظر کنند. انواع بازی و سرگرمی نیز در فیس بوک یافت می شود و… هر چه از فیس بوک بگویم، کم گفته ام! اصولاً این روزها هرکس فیس بوکی نباشد، یک چیزش کم است!!

Google Profile : گوگل ریدر که معرف حضورتان هست!؟ در قسمت خوراک خوانی هم به استفاده های آن اشاره کردم.اما گوگل ریدر جدید روز به روز اجتماعی تر می شود. شما می توانید مطالبی که در گوگل ریدرتان می خوانید را با دیگران به اشتراک بگذارید و مطالبی که دوستان تان به اشتراک گذاشته اند را ببینید. همچنین شما میتوانید پروفایل گوگل تان را بسازید و در آن وب سرویس هایی که در آنها عضو هستید را به دوستان تان معرفی کنید.

Yahoo Profile : تصور نمی کنم، کسی اهل اینترنت باشد و آی دی یاهو نداشته باشد! یاهو، دوست قدیمی کاربران ایرانی است! مدتی است که یاهو، بساط ۳۶۰ش را برچیده و تمرکزش را روی یاهو پروفایل قرار داده است. در شناسنامه یاهوتان هم شما می توانید آدرس سایتهای دیگری که در آنها عضو هستید را قرار دهید. همچنین می توانید شبکه دوستان تان را تشکیل دهید و با هم در ارتباط باشید.

Youtube (یوتیوب) : شبکه ای است از فیلم ها! با داشتن یک حساب کاربری در این وب سرویس شما هم می توانید فیلمهایی را که بصورت حرفه ای یا غیر حرفه ای می گیرید با دیگران به اشتراک بگذارید و تلویزیون اینترنتی خودتان را راه بیاندازید! همچنین می توانید فیلمهای دیگران را هم ببینید و نظرتان را درباره آنها بگذارید.

Picasa (پیکاسا) : آلبوم تصویری گوگل است. شما با داشتن یک حساب کاربری گوگل (همان Gmail) می توانید عکسهای تان را روی این آلبوم بارگذاری کنید. این امکان برای شما فراهم است که عکسهایتان را خصوصی نگه دارید یا اینکه آنرا با دیگران به اشتراک بگذارید.

Flickr (فلیکر) : آلبوم عکسها و فیلمهایی است که یاهو راه انداخته. با داشتن یک آی دی یاهو، می توانید عضو این سایت شوید و عکسها و فیلمهایتان را روی آنها آپلود کنید. شما می توانید عکسهای عمومی دیگران را هم ببینید و برایشان نظر بگذارید. همچنین می توانید شبکه ای از تصویر برداران مورد علاقه تان را تشکیل دهید.

Last.fm : شبکه موسیقیایی است! با عضو شدن در این سایت و نصب افزونه آن بر روی کامپیوترتان، موزیک هایی که گوش می دهید را در پروفایل تان لیست می کند. بدین ترتیب دوستان تان با علایق موسیقیایی شما بیشتر آشنا می شوند و بالعکس!

Delicious (دلیشیوز یا خوشمزه) : شبکه ای است از لینکهای به در بخوری که کاربران در هنگام وبگردی هایشان، آنها را یافته اند و آنها را با دیگران به اشتراک گذاشته اند. لینکلاگ بلاگ نوشت هم به کمک همین سرویس بنا نهاده شده است!

اگر دوست دارید وب۲یی باشید، سریعاً در این وب سرویسها عضو شوید و وبلاگ نویسان مورد علاقه تان را نیز از طریق آیکن هایی که در وبلاگ هایشان قرار داده اند، در این سرویس ها پیدا کنید و با آنها در ارتباط باشید.

شبکه اجتماعی Google Friend Connect

مدتی است که شبکه اجتماعی جدید گوگل فرند، به تدریج جایگاه خود را در بین وبلاگها باز می کند. قضیه از این قرار است که بازدیدکنندگان وبلاگها می توانند عضو شبکه اجتماعی وبلاگ شوند و با سایر بازدیدکنندگان آن وبلاگ در تماس باشند، در بحثها شرکت کنند، بعنوان یک عضو ثابت وبلاگ برای مطالب نظر بگذارند و…

بطور کلی گوگل میخواهد که نویسنده و خوانندگان بیشتر با هم در تماس باشند و بدین ترتیب روح اجتماعی تری در کالبد وبلاگها دمیده شود.

برای عضویت در شبکه های گوگل فرند وبلاگها، در کادر شبکه اعضا، روی گزینه “پیوستن به سایت” کلیک کنید.

در صفحه جدیدی که باز می شود، یکی از حسابهای کاربری را برای وارد شدن به شبکه اجتماعی گوگل فرند انتخاب کنید:

مثلاً اگر حساب کاربری گوگل (همان Gmail) دارید، روی آیکن گوگل کلیک کنید و در صفحه بعد، آی دی و پسورد گوگل تان را وارد کنید. بدین ترتیب شما به عضویت شبکه گوگلی وبلاگ مورد نظر در می آئید. حالا آیکن پروفایل شما هم در باکس شبکه گوگلی وبلاگ ظاهر می شود.

بعد از این، هر بار که وارد وبلاگ مورد نظر می شوید، برای وارد شدن به شبکه گوگلی آن تنها کافیست که روی گزینه “ورود به سیستم” کلیک کنید و آی دی و پسوردتان را وارد کنید.

در شبکه گوگلی هر وبلاگی که عضو می شوید، می توانید با سایر اعضای آن شبکه طرح دوستی بریزید. برای این کار، روی آیکن عضو مورد نظر کلیک کنید. صفحه ای شبیه به تصویر زیر باز می شود، که شناسنامه کوچکی است از مشخصات آن عضو:

برای افزودن کاربر به لیست دوستان تان، کافیست که روی گزینه “افزودن به عنوان دوست” کلیک کنید.

حالا اگر دکمه “صفحه اصلی” را در زیر باکس شبکه گوگلی، فشار دهید، صفحه اصلی شبکه، چیزی شبیه به تصویر زیر می شود که بطور کلی به دو بخش تقسیم شده: در قسمت بالا، لیست کل اعضای سایت نمایش داده می شود و در قسمت پائینی لیست دوستان شما.

در زیر همین باکس اگر روی لینک “دوستان خود را دعوت کنید” کلیک نمائید، کادری مثل تصویر زیر باز می شود، که شما در آن می توانید دوستان تان را انتخاب کنید و از آنها بخواهید که به شبکه گوگلی وبلاگ مورد نظر بپیوندند:

برای این کار کافیست که روی آیکن دوستان تان در شبکه های مختلف (مثلاً آنهایی که در Gmail Contact تان هستند، یا آنهایی که در Orkut با شما دوست هستند) کلیک کنید و بعد از نوشتن پیام، روی “ارسال دعوت نامه” کلیک نمائید.

ضمناً اگر کسی را می شناسید که در بین لیستهایی که بصورت اتوماتیک به شما نشان داده می شوند، نیست، می توانید ایمیلش را در کادر “با ایمیل دعوت کنید:” وارد نمائید تا دعوتنامه برای وی ارسال گردد.

حالا که به شبکه اجتماعی گوگل پیوسته اید، می توانید از دیگر ابزارکهای گوگل در آن وبلاگ استفاده کنید. مثلاً در بلاگ نوشت دو ابزارک ” نظرات” و “مطالب پیشنهادی” در کنار باکس شبکه اعضا، در قسمت پانوشت وبلاگ تعبیه شده اند.

در ابزارک “نظرات” اعضای سایت می توانند در مورد مسائل مختلف پیام بگذارند و به نظراتشان را در مورد پیامهای دیگران بیان کنند:

اما ابزارک “مطالب پیشنهادی اعضا“: وقتی که شما یکی از مطالب وبلاگی که در آن عضو هستید را می خوانید و فکر می کنید مطلبی است که بهتر است دیگران هم آنرا بخوانند، کافیست که در انتهای مطلب روی گزینه “این مطلب را به دیگران توصیه کنید” کلیک نمائید:

حالا مطلبی که شما به دیگران توصیه کرده اید، در باکس “مطالب پیشنهادی اعضا” نمایش داده می شود:

امیدوارم که این مطلب با تمام کاستی هایش، گامی هرچند ناچیز باشد در پیشرفت فارسی زبانان در دنیای وب۲٫

در شبکه های اجتماعی منتظر شما هستم!

مطالب مشابه:

• آپلود کردن همزمان تصاویر روی سایتهای مختلف با PixelPipe
• 50 راه ساده برای بدست آوردن مشترکان خوراکی بیشتر
• Face Off 11 : سنجاقک vs سینادیلی
• فرندفید و مباحث پیرامونش
• HootSuite؛ پیشخوان شبکه‌های اجتماعی

| مشاهده‌ 29 نظر دیگر

از سوی دیگر مشکلاتی همچون قیلطرینگ و کنترلینگ پهنای باند، که هر از گاه در ایران با آنها مواجه هستیم، موجب می شود که به ابزارهای واسطه برای ارتباط با سرویس دهنده های مورد علاقه مان نیاز پیدا کنیم.

Digsby ابزار جدیدی نیست، اما اخیراً تغییرات شگرفی را شاهد بوده است. به کمک Digsby شما می توانید ابزارهای چت، ایمیل و شبکه های اجتماعی محبوب را یکجا و در کنار یکدیگر داشته باشید و همزمان از همه آنها بهره ببرید.

در دیگزبای شما می توانید اکانتهای AIM، MSN، Yahoo، Gtalk، ICQ، Jabber و حتی Facebook Chat را برای چت کردن با دوستان تان یکجا جمع کنید. همچنین می توانید از ایمیلهایی که در Gmail، Yahoo Mail، Hotmail و هر سرویس ایمیل دیگری که از POP mail یا Imap پشتیبانی می کند، مطلع شوید.

در کنار همه اینها دیگزبای به شما اجازه می دهد تا از وضعیت دوستان تان در شبکه های اجتماعی محبوبی چون Twitter، Facebook، MySpace و LinkdIN نیز مطلع باشید.

از امتیازات ویژه دیگزبای در شرایط فعلی این است که شما را از بازی های هر از گاهی سرویس دهنده هایی چون Yahoo Messenger رها می کند و از این طریق براحتی می توانید در هر زمانی با آی دی یاهویتان آنلاین شوید.

همچنین برای توئیت کردن و پیگیری استاتوسهای دوستان تان در فیس بوک دیگر نیازی به دور زدن قیلطرینگ نخواهید داشت.

در حال حاضر کلاینت دیگزبای فقط برای سیستم عامل Windows موجود است، اما قول داده اند که بزودی کلاینتهای Linux و Mac را هم عرضه کنند. اگر از این سیستم عامل ها استفاده می کنید، اینجا ایمیل تان را وارد کنید تا به محض عرضه شما را مطلع کنند.

در هنگام دانلود کردن حواستان باشد که این نسخه ـ که حدود ۱۵mg حجم دارد ـ را دانلود کنید تا براحتی بتوانید از آن برای دفعات بعد هم بهره ببرید!

مطالب مشابه:

• چگونه از ابزارهای اجتماعی وبلاگها استفاده کنیم؟
• فرندفید و مباحث پیرامونش
• چت در Gmail
• HootSuite؛ پیشخوان شبکه‌های اجتماعی
• Face Off 11 : سنجاقک vs سینادیلی

| مشاهده‌ 15 نظر دیگر

مطلب زیر بعنوان پست مهمان در وبگاه Daily Blog Tips توسط Himanshu تهیه شده است و بنده آنرا به امید اینکه به کار بیاید، ترجمه کرده ام!

من قبل از اینکه به وبلاگ نویسی حرفه ای مشغول شوم، وبلاگهای زیادی داشته ام. در طول این سالها تحقیقات زیادی هم برای جذب ترافیک برای وبلاگهایم انجام داده ام، که در این مطلب قصد دارم تجاربم را با شما به اشتراک بگذارم. در این مطلب خواهید دید که چه راههایی برای جذب ترافیک خوب هستند، کدامها بدند، و چه راهکارهایی زشت تلقی می شوند!

لینکهای طبیعی ورودی

هر بلاگر آرزو دارد که مطالبش توسط دیگران لینک شوند! هرقدر که لینکهای ورودی به وبلاگتان افزایش یابند، اعتبار شما نیز افزایش می یابد. اما سوال اینجاست که آیا واقعاً لینکها ارزش دارند؟ پاسخ مثبت است! این یک چرخه کاملاً مفید است. هرچه میزان پیوندها به وبلاگتان افزایش یابد، اعتبار شما بیشتر خواهد شد، و هر اندازه که اعتبارتان بیشتر شود، تعداد پیوندهای ورودی وبلاگتان بیشتر می شود.

در طول سالهای وبلاگ نویسی، من یاد گرفته ام که تنها دو راه برای جذب لینکهای ورودی خوب وجود دارد: سخت کوشی و صبر. منظور از سخت کوشی، مطالب وبلاگتان است. اگر به وبلاگهای پربازدیدی مثل SixRevision و Hongkiat مراجعه کنید، می بینید که آنها مطالب مفیدی را بطور مرتب انتشار می دهند.

نظرات

فکر نمی کنم لازم باشد توضیح دهم که چرا لازم است تا شما در وبلاگهای دیگر نظر بگذارید. برای مثال هرگز اولین نظری را که برای مطالب TechCrunch گذاشتم، به یاد دارم. در آن زمان میانگین بازدیدهای وبلاگم ۴۰ بازدید در روز بود، اما در آن روز بخصوص (که نظر گذاشته بودم) بازدید وبلاگم به ۱۱۰ رسید!

در هنگام نظر گذاشتن در وبلاگ دیگران به این نکات باید توجه داشته باشید:

1. سعی کنید اولین نفری باشید که نظر می گذارید. برای این کار باید بیشتر فعال باشید و ضمناً کمی هم شانس داشته باشید!
2. سعی کنید در نظرتان سوالی را مطرح کنید. این کار ۱۰۰% موجب جذب ترافیک به وبلاگتان خواهد شد. البته منظورم این نیست که بپرسید “چه خبر رفیق؟”! چیزی بپرسید که خوانندگان را به فکر وادارد و آنها را علاقمند کند تا به وبلاگ شما سر بزنند.
3. سعی کنید تا نظرتان ساده باشد. هرگز نظرات عریض و طویل نگذارید. کسی برای خواندن نظر کسی که حتی شاید نشناسد، وقت نمی گذارد.

انجمن ها

انجمنها یا فرومها، همواره یکی از راههای مناسب برای سوق دادن ترافیک به سمت وبلاگتان محسوب می شوند. شما می توانید موضوعاتی مرتبط با مطالب وبلاگتان را آنجا مطرح کنید یا لینک وبلاگتان را بعنوان امضا زیر مطالبی که می گذارید قرار دهید.

نکاتی که باید بخاطر داشته باشید:

1. هرگز به هدف جذب تعدادی ترافیک، اقدام به مطرح کردن موضوعات بی فایده نکنید. آنجا افراد باهوشی حضور دارند که با چنین کاری برای همیشه شما را تحریم می کنند.
2. وقتی که آدرس وبلاگتان را بعنوان امضای انجمنی تان قرار می دهید، توضیح جذابی هم برایش بنویسید تا دیگران ترغیب شوند که روی لینک کلیک کنند. مثلاً جمله “چطور من با کار نیمه وقت پول زیادی بدست می آورم؟” بهتر از جمله “اینجا کلیک کنید تا پول بیشتری بگیرید” است!
3. برای بهره بردن بیشتر از فرومها، بطور منظم به آنها سر بزنید. هر روز ۵ دقیقه را برای ارسال مطلب یا پاسخ دادن به مشکلات دیگران صرف کنید. این یعنی اینکه ۵×۳۰=۱۵۰ دقیقه در ماه! این کار حداقل ۳۰۰ بازدیدکننده در ماه روانه وبلاگتان می کند، و این در دراز مدت بسیار مفید خواهد بود.

توئیتر

توئیتر همواره یکی از بهترین دوستان من برای جذب بازدیدکننده بوده است. جذب ترافیک از این طریق بستگی زیادی به چیزی که شما می نویسید دارد. کاربران توئیتر علاقه عجیبی به رسانه های اجتماعی (Social Media) یا شبکه های اجتماعی دارند. اگر شما مطلبی مثل “۱۰ روش برای پولدار شدن از طریق توئیتر” بنویسید، مطمئنم که دنبال کنندگان توئیتهای شما علاقمند خواهند بود که آنرا ReTweet کنند.

یکی از نکات جالب در مورد توئیتر این است که حتی اگر مطالب شما ارتباطی هم به شبکه های اجتماعی نداشته باشد، باز هم ترافیک بالایی را روانه وبلاگتان خواهد کرد.

نکته: توئیتر فقط در صورتی برایتان مفید واقع خواهد شد که شما بطور مرتب برایش وقت بگذارید. سعی کنید که از روزی ۱۰ دقیقه شروع کنید و مطالب جالب دیگران را ریتوئیت کنید. با این کار دنبال کنندگان شما هم مقابله به مثل خواهند کرد و توئیتهای شما را RT میکنند.

موتورهای جستجو

این موضوع نیاز به توضیح ندارد. قبل از شروع بلاگ نویسی شما باید تصمیم بگیرید که آیا می خواهید ترافیک سازمان دهی شده داشته باشید یا خیر. اگر تصمیم دارید که اینگونه بازدیدکننده ها داشته باشید، پس ناچارید که قوانین SEO را رعایت کنید. بد نیست بخاطر داشته باشید که طبیعی است که به هر حال برخی بلاگها بهتر از سایرین می توانند ترافیکهای سازمان یافته را جذب کنند. مثل وبلاگهایی که در زمینه IT فعالیت می کنند. پس در این زمینه زیاد اضطراب نداشته باشید.

خرید لینک

اگر واقعاً قصد وبلاگ نویسی و رعایت “استانداردهای طبیعی” را بدون حقه بازی دارید، پس باید بدانید که خریدن لینک یک راه بد برای جذب ترافیک است!

نشانه گذاری اجتماعی (Social Bookmarking)

درباره این موضوع دیدگاههای مختلفی وجود دارد. برخی معتقدند که این راه مناسبی برای جذب بازدیدکننده است و برخی دیگر آنرا بد می دانند. بگذارید این دیدگاهها را مورد بررسی قرار دهیم:

چرا نشانه گذاری اجتماعی برای وبلاگم بد است؟

ترافیکی که از طریق نشانه گذاری های اجتماعی به سمت وبلاگ شما جاری می شوند، هوشمند هستند. برای مثال اگر شما از طریق تبلیغات وابسته به قرائن مثل Adsense سعی کنید که پول در آورید، متوجه خواهید شد که اینگونه ترافیک ها چنگی به دل نمی زنند!

و اما چرا نشانه گذاری اجتماعی برای وبلاگم مفید است؟

تحلیل این موضوع نیاز به ذکاوت ندارد! ترافیک بیشتر نشان دهنده این موضوع است که مردم به مطلب شما علاقمندند. فقط تصور کنید که اگر تنها ۱% از این بازدیدکنندگان به مطالب شما در وبلاگهایشان لینک بدهند، و اگر تنها ۱% از بازدیدکنندگان برای اولین بار باشد که به وبلاگتان مراجعه کرده باشند و مشترکش شوند، چقدر به نفعتان خواهد بود.

نکته: اگر قصد دارید که در نشانه گذاری های اجتماعی موفقیت کسب کنید، باید روی کیفیت عناوین تان کار کنید. عنوان می تواند در موفقیت یا شکست شما در نشانه گذاری های اجتماعی، نقش مهمی داشته باشد.

اقوام و دوستان

اگر مرتب از مادرتان می خواهید که وبلاگتان را چک کند و مطالب گیکی آنجا را بخواند، پس باید بگویم که لازم است تا شما به مدرسه وبلاگ نویسی برگردید و دوباره مشق هایتان را بنویسید و بیشتر برای یادگیری وقت بگذارید!

اما از سوی دیگر، اگر شما درباره گربه ها و سگها می نویسید و مطالبتان دوستان و آشنایان تان را به خنده وا می دارد، با این کار شما یک کار مفید و خوب انجام داده اید!

مطالب مشابه:

• Face Off 7 : دکتر احمدنیا vs خانم توحیدلو
• چگونه از ابزارهای اجتماعی وبلاگها استفاده کنیم؟
• وبلاگ نویسی حرفه ای: گذار از روزانه نویسی به توئیترنویسی؟!
• Face Off 11 : سنجاقک vs سینادیلی
• Face Off 6 : بامدادی vs هزاران نقطه

| مشاهده‌ 8 نظر دیگر

گوگل ساده است.

مک دونالد هم همین طور!

تک کرانچ؟ ساده است!

آی پاد؟ ساده است!

کتابهای Seth Godin چطور؟ ساده هستند. مفاهیم مهمی را سهل و آسان منتقل می کنند.

توئیتر؟ به طرز تحسین برانگیزی ساده است.

همانگونه که می بینید اکثر وب سرویس ها، کمپانی ها، وبلاگ ها، محصولات و کتاب های موفق، ساده هستند.

شما چطور؟ آیا شما چیزها را ساده می کنید یا آن ها را پیچیده می سازید؟!

منبع

مطالب مشابه:

• اپلیکیشن اندروید برای دریافت کد تائید ۲مرحله‌ای گوگل
• HootSuite؛ پیشخوان شبکه‌های اجتماعی
• بهترین اپلیکیشن‌های گوگل برای موبایل
• مرجع رایگان روزنامه‌های قدیمی روی گوگل
• یک گوگل در روز

سال های ابتدایی ظهور وبلاگ، هدف از بوجود آمدن پدیده ای بنام وبلاگ این بود که نویسنده یک دفتر خاطرات تحت وب داشته باشد و در آن ضمن ارائه گزارشی از اتفاقات جالب زندگیش، به صفحاتی که در حین وبگردی هایش به آنها بر می خورد لینک دهد. اما رفته رفته با ظهور وب سرویس هایی همچون Delicious (خوشمزه!) لینک دادن در وبلاگ ها وارد مرحله جدیدی شد. این گونه سرویس ها علاوه بر آنکه مراحل لینک دادن به صفحات وب را آسانتر می کنند، دسته بندی های منسجم تر و بهتری را تشکیل می دهند که برای مخاطب این امکان را فراهم می آورد تا علاقمندی هایش را سریعتر پیدا کند.

از آن زمان کمتر شاهد آن بوده ایم که بلاگرها در متن پستهای وبلاگشان به معرفی لینک های برتر اقدام کنند، و اغلب، این گونه لینک ها در ستون کناری (سایربار) وبلاگ یافت می شد.

امروزه وب سرویس هایی همچون توئیتر، می روند که وبلاگها را با یک تغییر اساسی دیگر روبرو کنند. این بار روز نوشت ها یا احوالات روزانه بلاگر، قسمتی از موضوع سرویس های جدید شده اند. روزانه نویسی در سرویس هایی همچون توئیتر موجب می شود که نویسنده بتواند سریعتر دیگران را از احوالاتش آگاه کند. همچنین به روز کردن سرویس هایی همچون توئیتر بسیار ساده تر از نوشتن گزارش احوالات شخصی در وبلاگ است. حتی در این سرویس ها شما بدون دسترسی به کامپیوتر و تنها با یک گوشی تلفن همراه نیز می توانید افکار و احوالات تان را با دیگران به اشتراک بگذارید.

استفاده از سرویسهایی همچون فرندفید در کنار توئیتر، این امکان را برای سایرین هم فراهم می آورد که راحتتر بتوانند به توئیت نوشتها پاسخ دهند و درباره آن اظهارنظر کنند. همچنین امکان به اشتراک گذاری در این سرویسها بسیار آسان تر است.

با وجود اینگونه سرویسهای جدید وب۲، روزانه نویسی در وبلاگ، به سبک قدیم تاحدودی غیرضروری به نظر می رسد. آیا شما اینطور فکر نمی کنید؟!

خوشحال خواهم شد ضمن توضیح دلائل تان در قسمت نظرات، با شرکت در نظرسنجی زیر آرای تان را با دیگران به اشتراک بگذارید:

روزانه های من را در اکانت توئیترم می توانید دنبال کنید!

مطالب مشابه:

• چگونه از ابزارهای اجتماعی وبلاگها استفاده کنیم؟
• فرندفید و مباحث پیرامونش
• شماها و خبرگزاری توئیترفرندفید
• HootSuite؛ پیشخوان شبکه‌های اجتماعی
• Face Off ویژه : هشتمین سالروز تولد بلاگستان فارسی

| مشاهده‌ 13 نظر دیگر

• دیشب خواب دیدم گاو مادربزرگم زائید!  F T
• آقای لاک: آدمای دیوونه نمی دونن که دارن دیوونه میشن، اونا فکر می کنن که دارن عاقل میشن F T
• کشیش: در طول زندگی جز تعدادی انتخاب که پیش روی ماست، چیز دیگه ای وجود نداره F T
• توئیترم مریضه! F T
• احساس می کنم خدا به لاست می خنده! میگه اینا چیه، دنیا خیلی پیچیده تر از این حرفاست F T
• بیا بخندیم F T
• به من میگه ایشالله لایکت بشکنه F T
• خدای پناه میبرم به تو از شرّ خودم F T
• فید به فید میگه روت نارنجی  F T
• خدا رو شکر F T

مطالب مشابه:

• HootSuite؛ پیشخوان شبکه‌های اجتماعی
• چگونه از ابزارهای اجتماعی وبلاگها استفاده کنیم؟
• سرویس های چت، ایمیل و شبکه های اجتماعی، همه یکجا در Digsby
• راههای خوب، بد و زشت برای جذب ترافیک وبلاگ
• سادگی مایه حیات است!

در این فیس آف، علاوه بر سوالات متداول وبلاگی، از دو شرکت کننده محترم خواستیم تا درباره شرایط زندگی در مالزی هم کمی بنویسند تا علاقمندان به مهاجرت هم بی نصیب نمونند.

طراح لوگو: چشم غمگین

سنجاقک (فاطمه قدیانی)

فاطمه قدیانی نویسنده وبلاگ “سنجاقک” به آدرس www.sanjaaghak.blogfa.com (خمیرمایه)، متولد اول فروردین یکی از سالهای دهه شصت (البته قطعاً هجری شمسی!)، متأهل و دانشجوی کارشناسی رشته ارتباطات می باشد. ایشان در حال حاضر  ساکن سایبرجایای مالزی می باشند.

کتابهای مورد علاقه شان را می توانید در Good Reader ببینید، موزیکهای مورد علاقه شان هم به دلیل بی شمار بودن در این مجال نمی گنجید که بازگو شوند! اما باغ های کندلوس، شب های روشن، گوزن ها، لیلا، خیلی دور- خیلی نزدیک، ۲۱ Grams, Amelie, Juno و… از فیلمهای مورد علاقه شان هستند.

خانوم قدیانی از سبز، لیمویی، سرمه ای و فیروزه ای خوششان می آید و بین حیوانات نیز فقط و فقط دلفین را دوست می دارند! اگر خواستید ایشان را به ضیافتی دعوت کنید لطفاً یکی از این غذاها را سرو نمائید: ماکارونی، حلیم بادمجان، شیشلیک و انواع سوپ ها و سالادهای با حال!

سنجاقک از خود چنین می گوید:

““دلم که تنگ می شود، روی دکمه های حروف که انگشتانم را می کوبم، گاهی که می خندم، اشکی می ریزم، شوقی دارم، بی حوصله می شوم، می دانم که اینجا هست! با همه ی آنچه که نوشته ام و می نویسم تا وقتی که خسته نشوم. دلم که تنگ می شود، سنجاقکم هست، لبخند می زنم.”
بیشتر از سه ساله که فقط برای ثبت حرف هام وبلاگ می نویسم. خودم هم ارتباطات با گرایش روزنامه نگاری می خونم. هیچ چیز مثل کتاب و موسیقی و رنگ برای من در زندگی لذت بخش نیست. خیلی آدم به جوشی نیستم، در دنیای واقعی شاید یک جورهایی خجالتی و کم حرف هم هستم. آشپزیم خوبه (البته به اعتراف سجاد). علاوه بر بحث های ارتباطی، جامعه شناسی و سینمایی به خریدکردن هم علاقه ی زیادی دارم! به صورت “نان استاپ” موسیقی در زندگی من جریان داره.”

سینا دیلی (سینا راحتی)

سینا راحتی نویسنده وبلاگ سینا دیلی از مالزی به آدرس www.sinadaily.com (خمیرمایه)، در ساعت چهار و نیم صبح روز دوم اسفند سال شصت به دنیا آمدند. ایشان لیسانس کامپیوتر ( گرایش مالتی مدیا) دارند و در حال حاضر دانشجوی فوق  لیسانس IT-Computing می باشند. کمی مجرد هستند و در مالزی ساکن اند.

جناب آقای راحتی، بوی بهشت با صدای حسام الدین سراج را دوست دارند و آبی آسمانی از رنگهای مورد علاقه شان می باشد. ژانر فیلمهای مورد علاقه شان هم پلیس آهنین ۲ و راه سبز است. فیل و پنگوئن را می پسندند و خورشت بامیه، بادمجان و قرمه سبزی از غذاهایی است که دوست می دارد.

سینا راحتی چنین از خودش می گوید:

“من سینا راحتی بیست و شش یا هفت ساله هستم . از سه سال و خورده ایی پیش هم در مالزی زندگی میکنم و درس میخوانم و کار میکنم .  وبلاگم را تاسیس کردم چون از تنهایی و غربت در حال مردن بودم و وبلاگ و ارتباط با مخاطب بسیار به من کمک کرد تا بتونم از اون شرایط سخت بیرون بیام . اون زمانی هم که در ایران بودم سه چهار سالی مسول شرکت iranitc بودم و چند تا پروژه وب مثل سایت اصناف و چند فروشگاه الکترونیکی راه اندازی کردم .

خارج از وبلاگ

همانطور که عرض کردم، در این فیس آف یک سوال ویژه از دو شرکت کننده عزیز داشتیم. و آن اینکه کمی از شرایط زندگی در مالزی برای مان بگویند:

سنجاقک: یک شرکت هایی هستند که خدمات مشاوره مهاجرت می دهند، اگر خواستید آدرسشون رو دارم! (این سوال از اون سوال هاست که برای من جواب دادنش سخته و به سبک زندگی هر کسی بستگی داره و فقط می تونم بگم زندگی در مالزی بد نیست.)

سینا: والا حدود سه سال و خورده ایی پیش که من مالزی اومدم تعداد ایرانیها خیلی زیاد نبود اما از حدود دو سال پیش یک جوی راه افتاد و بسیاری ایرانی اینجا اومد که به نظر من هم مثبت هست و هم میتونه منفی باشه .
جنبه منفی از آن جهت که یک عده که در ایران سطح علمی و یا رفتاری پایینی داشتند و از جامعه و اطرافیان طرد شدند به مالزی اومدند و رفتارهاشون داره کم کم باعث این میشه که دید مثبت مردم مالزی به ایرانیها عوض بشه .

کارپیدا کردن برای یک ایرانی در مالزی کار آسانی نیست دلیل اصلی اش هم این است که اولا ویزای کار برای کارفرما دردسر  و هزینه دارد و دومش هم این است که غالب ایرانی های اینجا زبان های انگلیسی ضعیفی دارند البته این را هم بگویم که ایرانی های اینجا اعتماد به نفس زیادی ندارند و فکر میکنند توان رقابت با چینی مالزیایی ها را ندارند در صورتی که به نظر من ایرانی ها بسیار توانمندند و خیلی هاشون اگر در سایت های شغل یابی ثبت نام کنند میتونند کار پیدا کنند  .

اما درامد در مالزی طوری تنظیم است که بتونید به راحتی زندگی کنید اما پولدار نشوید . میتونم اینجوری بگم که درامد نرمال قشر تحصیل کرده بین سه تا هفت هزار رینگیت متفاوت هست( هر رینگیت :۲۹۰ تومان) . البته من خودم کسی را میشناسم که بیش از پنجاه هزار رینگیت حقوق میگیرد اما او یک مدیر ارشد از انگلستان است که توانایی مدیریت دوازده کمپانی را دارد
در مورد خرج زندگی هم باید بگم که تقریبا تو مایه های همین تهران خودمان است . بعضی چیز هایش خیلی ارزان تر است مثل اجاره خونه و یا گوشت قرمز و بعضی چیزهایش گران تر مثل لباس و لبنیات اما در کل ۲ نفر با اجاره خونه معمولی و خرج معمولی  میتونند با ۲ تا دو هزار و پانصد رینگیت به خوبی زندگی کنند  .

خانوم دکتر احمدنیا، خواستند در همین رابطه پرسیده شود که مهاجرت به مالزی بصورت مجردی بهتر بود یا متأهلی؟

سنجاقک: در هر دو حالت می تونه خوب باشه و هر کدوم تجربه ای متفاوت برای خودشون هستند. البته در حالت مجردی شاید خیلی دلتنگی و احساس تنهایی به وجود بیاد.

سینا: به طور قطع یقین مجردی بهتر بود چون سختی هایی که اول مهاجرت کشیدم پدری از من دراورد که یاداوری اش چهار ستون بدنم را میلرزاند .
البته شاید اگر متهل بودم دیگر مشکل دپرس شدن و افسردگی به سراغم نمیامد و سعی میکردن زندگی بهتری داشته باشم .

البته پول حلال مشکلات است و اگر کسی پول کافی دارد فرقی واقعا نمیکند چون اینجا همه جور چیز بنا به هر سلیقه ایی وجود دارد .

و اما برگردیم به روال عادی فیس آف و پرسش و پاسخهای وبلاگی:

۱- فواد: چه حسی باعث می‌شه که آدم با شرایطی که خارج از ایران داره باز هم بخواد با زبان فارسی وبلاگ بنویسه و با مخاطبان فارسی زبانش ارتباط برقرار کنه؟

سنجاقک: در واقع من هیچ وقت از ایران جدا نشده و نمی شم که بخواهم به زبان فارسی وبلاگ ننویسم. البته من نمی دونم که شرایط مورد نظر شما که اشاره کردی چی هست اما فکر می کنم که وبلاگ نویسی به فارسی خیلی به موقعیت مکانی وابسته نیست.

سینا: ما ایرانی ها به قطب جنوب هم سفر کنیم باز همزبان و همدل خودمون و پیدا میکنیم . اگر به اغلب ایرانیهای سراسر جهان نگاه کنید همه سعی میکنند با ایرانیها رفت و آمد کنند و کمتر میشود که ایرانی باشد و از دیگر ایرانیها ببرد و ارتباط نداشته باشد . من به شخصه هر جای دنیا که باشم خودم را متعلق به ایران میدانم و هر روز صبح تا همه خبر های ایران را نخوانم و دو کلام فارسی حرف نزنم آرامش نمیگیرم .

۲- فکر می کنید حضور شما در کشوری خارج از ایران باعث شده که حال و هوای پست هاتون با حال و هوای وبلاگ هایی که از داخل ایران نوشته میشه متفاوت باشه؟

سنجاقک: فکر می کنم که روزمرگی ها و جنس واگویه هام با زمانی که در ایران بودم فرق کرده باشه. به هر حال زندگی در خارج از ایران حس های جدیدی در آدم به وجود میاره که در قطعا در نوشته های آدم بی تاثیر نیست. البته بعید می دونم که خیلی حال و هوای نوشته های وبلاگ من عوض شده باشه.

سینا: فکر میکنم کمی دید من نسبت به ایران و شرایط ایران فرق کرده چون از بیرون به ایران نگاه میکنم . در کل جواب سوالتون بله است.

۳- آیا وبلاگ های غیر ایرانی رو هم دنبال می کنید؟ اگر پاسخ تون مثبت هست، به نظر شما چه تفاوت عمده ای بین وبلاگستان فارسی و وبلاگستانهای کشورهای دیگه وجود داره؟

سنجاقک: نه، وبلاگ های غیر ایرانی رو دنبال نمی کنم.

سینا: راستش را بخواهیدنه . اما شده بشینم و وبلاگ چند نفر خارجی را بخوانم اما اینکه دنبال کنم نه اصلا .

۴- فواد: آیا شده با جامعه‌ی وبلاگ نویسان ایرانی در کشور محل سکونت تون در تماس باشید؟ یا حتی جمع کوچکی از وبلاگ‌نویسان ایرانی در اونجا رو دور هم جمع کنید؟

سنجاقک: خیر. خیلی علاقه ای هم به این کار ندارم. جز وبلاگ عکاسی نفیسه مطلق هیچ وبلاگ فارسی در مالزی رو دوست ندارم.

سینا: بله . چند تا از وبلاگ نویس ها را حضوری دیدم و با چند تای دیگه در تماسم . تصمیم هم داریم یک جلسه وبلاگی راه بندازیم تا همه رو دور هم جمع کنیم .

۵- فواد: محدودیت‌های جامعه‌ی مالزی که مثل ایران یک کشور اسلامی به حساب میاد در مقایسه با ایران چقدر متفاوت است و اگر کمتر است، چه تاثیری بر روابط اجتماعی، انسانی و حتی وبلاگ‌نوسی شما گذاشته است؟

سنجاقک: نسبت به ایران که شاید اصلا محدودیتی نداشته باشه اما هیچ تاثیری روی روابط انسانی، اجتماعی و نحوه وبلاگ نویسی من نذاشته. البته آزادی دسترسی به اطلاعاتی که در مالزی وجود داره قطعا لذت بخشه.

سینا: راستش را بخواهید مالزی به صورت اسمی کشور اسلامی است اما در عمل هر کسی به کیش خود عمل میکند . اینجا درصد بالایی از جمعیت را بودایی ها ، مسیحیها و ادیان و نژاد های دیگر تشکیل میدهد و هر کسی میتونه طبق آداب و رسومش رفتار کند و کسی هم به کسی کار ندارد .

این پدیده اینقدر جالب است که در طبقه پایین قمار خانه ( کازینو ) نمازخانه هم وجود دارد .

۶- آیا اونجا هم پدیده ای مثل ف.ی.ل.ت.ر.ی.ن.گ وجود داره؟ نظرتون درباره اینجور برخوردها چیه؟

سنجاقک: ف.ی.ل.ت.ر.ی.ن.گ عمومی وجود نداره اما نرم افزارهایی در بازار هست که امکان اعمال کنترل رو به خانواده ها می دهد. من به شدت با ف.ی.ل.ت.ر.ی.ن.گ عمومی مخالفم و به نظرم یک نوع توهین به مردم هم هست.

سینا: والا من که تا الان به سایت ف.ی.ل.ت.ر شده برخورد نکردم اما شنیدم سه یا چهار تا از سایت های سیاسی را ف.ی.ل.ت.ر کردند . به نظر من ف.ی.ل.ت.ر.ی.ن.گ تنها راه را برای رسیدن به هدف سخت میکند وگرنه من که ایران بودم دوستان هر سایتی را که میخواستند باز میکردند . در کل ف.ی.ل.ت.ر.ی.ن.گ اخلاقی را میپسندم آن هم در محیط های آموزشی ولاغیر .

۷- تا چه حد ابزارهای وب۲ (خوراک خوانها مثل گوگل ریدر، سرویسهای مینی بلاگینگ مثل توئیتر، شبکه های اجتماعی مثل فیس بوک و…) در دنیای مجازی شما رخنه کرده اند؟

سنجاقک: خیلی زیاد. شاید بیشتر وقت من در دنیای مجازی با همین ها می گذرد. شخصا وابستگی زیادی به گوگل ریدر، توییتر و فرندفید دارم.

سینا: راستش را بخواهید زیاد رخنه نکرده است . عضو فیس بوک نشده ام چون خاطره خوبی از اورکات نداشتم و زیاد هم از گوگل ریدر استفاده نمیکنم.

۸- فکر می کنید که ظهور ابزارها و سرویس های جدید وب چه تاثیری در نقش وبلاگها دارند؟ آیا موجب تقویت جایگاه اونها میشن یا اینکه جایگاهشون رو متزلزل می کنند؟

سنجاقک: فکر می کنم در صورتی که وبلاگ نویس ها به استفاده از این ابزار ها روی بیارن باعث معرفی و تاثیر گذاری بیشتر وبلاگ ها می شه.

سینا: -

۹- زندگی مجازی براتون شیرینتره یا زندگی حقیقی؟ اگه قرار باشه یکی رو انتخاب کنید کدومش رو ترجیح میدید؟

سنجاقک: هر دو شیرینی و تلخی های خودشون رو دارن. بدون هیچ کدوم کامل نیستم. از ترجیح هم خبری نیست چون هر کدوم اون یکی رو کامل می کنن و به قول معروف هر گلی بوی خودش رو می ده!

سینا: قطعا زندگی واقعی برایم شرین تر است و وبلاگ برای من جایی است که حرفهایم را بزنم و احساس آرامش کنم .

۱۰- هر چه که مجال گفتنش رو نیافتید…!

سنجاقک: گفتم که من کم حرفم، تا همین جا هم خیلی حرف زدم که حالا بخوام چیز اضافه تری هم بگم.

سینا: تورو به خدا بگویید همین جوری پا نشند و زندگی را بفروشند و بیایند مالزی . اینجا حلوا پخش نمیکنند . اگر واقعا پشتوانه مالی خوبی دارند حرفی نیست که بیایند و درس بخونند اما خیلی میبینم که میایند و بعد چند ماه دست از پا دراز تر بر میگردند ایران .

و اما سوال آخر:

نظرتون درباره پروژه ای مثل Face Off یا پروژه های مشابه چیه؟ آیا تاثیری هم می تونند داشته باشند؟

سنجاقک: برای سرگرمی جالب و خوبه.

سینا: کار بسیار خوب و طاقت فرسایی برای مدیرانش است که امیدوارم از آنجا که پشتوانه مالی ندارند بتوانند دوام بیاورند و زنده بمانند .

نتیجه نظرسنجی FaceOff 11:

در پایان یک هفته نظرسنجی، آقای سینا راحتی با کسب ۶۰% آرا بعنوان برنده فیس آف انتخاب شدند.

مطالب مشابه:

• چگونه از ابزارهای اجتماعی وبلاگها استفاده کنیم؟
• سرویس های چت، ایمیل و شبکه های اجتماعی، همه یکجا در Digsby
• Face Off 10 : جوزف vs کاپیتان بدون هواپیما
• Face Off ویژه : هشتمین سالروز تولد بلاگستان فارسی
• وبلاگ نویسی حرفه ای: گذار از روزانه نویسی به توئیترنویسی؟!

| مشاهده‌ 25 نظر دیگر

۱- چرا و به چه علت باید انتظار داشته باشیم که در فرندفید مطالب و موضوعات به درد بخوری رد و بدل شود؟ آن هم باوجود رسانه قدرتمندی همچون وبلاگ که میتوانیم تمامی داشته هایمان را به آن انتقال دهیم.

۲- چرا و به چه علت باید انتظار داشته باشیم که بازدیدکنندگان وبلاگ در محیط فرند فید درمورد مطلب تایپ شده گفتگو کنند؟ آن هم باوجود قسمت کامنت که در رابطه با همین موضوع ایجاد شده است و تمامی وبلاگ ها از داشتن آن سود میبرند.

۳- چرا باوجود سیستم یاهومسنجر و روم های پر از شور و شادی اش با آن همه زیر شاخه های متنوع باید کاربران به دو دسته تقسیم شوند و جمعی به یاهو و جمعی به فرند فید بروند؟ آیا قشر وبلاگ نویسان نمیتواند با عام مردم در یک محیط که همان یاهومسنجر باشد سر کند؟

۴- چرا نباید یک جامعه مجازی کامل و با سرعت عالی برای ایرانی ها تاسیس شود؟ و چرا به پیشرفت سایت کلوب کمک نمیکنیم؟ و چرا سایتی با نام دانشگاهیان ایران به نام دوره باید تشکیل شود؟

۵- چرا باید شاخه های مختلفی را در اینترنت ایجاد کنیم که باعث سردرگمی هرچه بیشتر یک کاربر اینترنتی شود؟

۶- چرا باید در فرند فید انتظار داشته باشیم که گفتگوها و مطالب تخصصی بین کاربران رد و بدل شود و خبری از شوخی و خنده نباشد؟ آن هم وقتی که وبلاگ به راحتی میتواند میزبان مطالب تخصصی ما باشد و دیگر نیازی به انتشار آن در فرندفید نیست.

قبل از هر چیز لازم می دانم تا تعریف و نگاه خودم را از فرندفید تشریح کنم:

فرندفید یک شبکه اجتماعی تحت وب  است که گرچه امکان تولید محتوا بصورت مستقیم در آن وجود دارد اما مهمترین مشخصه آن این است که از خروجی خوراکها (فیدها) بعنوان ورودی استفاده  می کند. از همین جهت کاربردهای زیادی می توان برای آن متصور شد. که این کاربردها مختص به نوع خاصی نیستند و به تعداد موضوعات فیددار تحت وب می توان برای آن کاربرد متصور شد!

از مزیتهای دیگر فرندفید این است که امکان نظر گذاشتن برای فیدهای وارده را فراهم می آورد. یعنی علاوه بر اینکه شما می توانید خوراکهای مورد علاقه تان را وارد کنید، قادر هستید درباره آنها به بحث و تبادل نظر هم  بپردازید.ا

از مباحث مطرح شده چنین بر می آید که فرندفید مکانی است برای دسترسی آسانتر به آنچه که دوست داریم. برای نمونه من به مطالبی که شما در وبلاگتان می نویسید، عکسهایی که در فلیکر آپلود می کنید، توئیتهایی که در توئیتر می نویسید، و… علاقمندم. مسلماً خیلی کم پیش می آید که بتوانم به همه این سرویسها سر بزنم و آپدیتهای شما را ببینم. حالا در نظر بگیرید اگر بخواهم  آپدیتهای چندین نفر را دنبال کنم، وضع چقدر بدتر می شود!

اما با وجود سرویسی چون فرندفید، دیگر نیازی نیست که من به سایتهای مختلف سرک بکشم و صفحات سنگین متعدد را باز کنم. تنها کافیست به اکانت فرندفیدم بروم و به صفحات دوستانم سرک بکشم تا آخرین کارهایشان را به راحتی دنبال کنم و حتی اگر دوست دارم درباره آنها نظر بدهم.

از این جهت، مشخص می شود که در هر صورتی، به هر حال فرندفید جایی است که اطلاعات در آن رد و بدل می شود و بنا بر تجربه شخصی اکثر این اطلاعات در هر صورت مفید هستند. و این هیچ ارتباطی با رسانه های دیگر (همچون وبلاگ) ند ارد و حتی در موازات آنها هم نیست. اصلاْ رسانه هایی چون وبلاگ خودشان یکی از منابع اطلاعاتی سرویس هایی مثل فرندفید هستند.

اما در مورد سوال دوم، باید به عرض برسانم که هیچ انتظاری وجود ندارد که مخاطبان وبلاگها حتماً در فرندفید درباره مباحث مطرح شده در پستها، به مباحثه بپردازند. اما فرندفید هم راهی است برای مطرح کردن نظرات و اتفاقاً بخش نظرات فرندفید به گونه ای غیر رسمی تر می نماید و کاربران در آن راحتتر و  با خیالی آسوده تر نظراتشان را مطرح می کنند و به دلیل قرار گرفتن سریعتر نظراتشان در اختیار دیگران، از قسمت نظرات وبلاگها بسی پویاتر می باشد.

با خواندن سوال سوم، این تصور در من بوجود آمد که شما نگرانی های برخی مبنی بر رفتن فرندفید به سمت و سوی چت رومها را شنیده اید، و از همین روی تصور کرده اید که فرندفید نسل جدیدی از چت روم است! در صورتی که به نظر من اصلاً چنین نیست  و با توجه به تعاریفی که از آن در بالا آوردم به هیچ وجه قابل مقایسه نیست و اصلاً به منظور چت کردن (به آن صورتی که در جامعه ایرانی مطرح است) طراحی نشده است. گرچه نمیتوان انکار کرد که در آن گفتگو و گپ زدن نیز صورت می گیرد. اما واقعاً به نحوی سازمان یافته تر  و مطلوب تر.

از سوی دیگر فرندفید مختص وبلاگ نویسان هم نیست که بگوئیم وبلاگ نویسان برای خودشان کافه جدایی راه انداخته اند و در آن به چت کردن می پردازند! عضویت در آن برای عموم آزاد است و هر کس به هر نحوی می تواند از آن بهره ببرد. اما همیشه گروهی هستند که در افتتاح سرویسها پیشگامند. و اغلب این پیشگامان از کسانی هستند که بیشتر سر در  پویش و کشف تازه ها دارند. از سوی دیگر به نظر من سرویسهایی مثل فرندفید باعث میشن که وبلاگ نویسان و علی الخصوص نخبگان (آنگونه که موردنظر شماست!) بیشتر با جامعه در ارتباط باشند. لذا موضوعات مطرح شده در سوال سوم نیز از نظر من بی بنیه هستند!

بنده با تقویت سرویس های مشابه ایرانی مشکلی ندارم.  فکر هم نمی کنم کسی مشکل داشته باشد.  اما  آنچه که موجب می شود سرویس های ایرانی همیشه کمتر مورد توجه قرار گیرند آن است که همیشه دنباله رو هستند! یعنی اولین سرویس در نوع خود نیستند! مثلاً اورکات بوجود می آید و  بعد سرویسی مثل کلوب ظهور پیدا میکند. و همین عامل باعث می شود که اکثر کاربران حرفه ای که دوست دارند چیزهای جدید را تجربه کنند، رغبتی به عضویت در سایتهای مشابه بسیاری که در وب بوجود می آیند نداشته باشند. این مشکل تنها مختص به سایتهای ایرانی نیست. سایتهای مشابه خارجی زیادی وجود دارند که به این مشکل بر می خورند. بعنوان مثال برای توئیتر، آلترنتیوهای زیادی بوجود آمده است اما هیچکدام رشد توئیتر را ندارند. من فکر می کنم دلیلش همان دنباله رو بودن و عدم ارائه طرحی نوین است.

در مورد سوال پنجم، بنده فکر می کنم که وجود مشابهات و سایتهای موازی نه تنها مشکلی نیست که باعث رونق یافتن و احساس رقابت و بهتر شدن می شود. و از این روی وجود سایتهای مشابه را برای پیشرفت وب ضروری می دانم.

درباره اینکه چرا نباید در فرندفید شوخی کرد! بنده هیچگاه چنین نظری نداشته و ندارم. من معتقدم که دنیای مجازی از قانون “آزادی مطلق” تبعیت می کند و هر کاربری از سرویس های مجازی به هر نحوی که بخواهد می تواند استفاده کند و هیچ احدی نمی تواند وی را محدود کند. تنها کسانی که انتها و حد و مرزها را مشخص می کنند، طراحان سرویس ها هستند که در ضمن طراحی محدودیتها را در نظر می گیرند (آن هم در خود طرح، نه مانند برخی از سرویس های ایرانی با وضع قانون!). لذا در جایی مثل فرندفید، هر کس، هر نوع مطلبی که بخواهد می تواند وارد کند و مخالفان نهایت کاری که از دستشان بر می آید، اینکه آن فرد یا موضوع مطرح شده را بلاک نمایند! وگرنه به هیچ وجه، هیچکس قادر نخواهد بود جلوی مطرح شدن موضوعی را در پهنه گسترده وب بگیرد و به نظر من هر تلاشی در این راستا محکوم به شکست است!

البته مباحث قابل طرح درباره سرویس هایی همچون فرندفید، بسیار بیشتر از اینها هستند که مسلماً از حوصله این پست خارج است!

امیدوارم که در این مطلب توانسته باشم حق مطلب را برسانم و به روشنی دیدگاه خود را بیان کنم. به هر حال خوشحال خواهم شد اگر نظر خودتان را در این باره با بنده در میان بگذارید.

مطالب مشابه:

• چگونه از ابزارهای اجتماعی وبلاگها استفاده کنیم؟
• سرویس های چت، ایمیل و شبکه های اجتماعی، همه یکجا در Digsby
• HootSuite؛ پیشخوان شبکه‌های اجتماعی
• وبلاگ نویسی حرفه ای: گذار از روزانه نویسی به توئیترنویسی؟!
• Face Off ویژه : هشتمین سالروز تولد بلاگستان فارسی

| مشاهده‌ 4 نظر دیگر