دیدگاه‌ها برای: رفتار شناسی دنیای مجازی

با: امین ثابتی

امین ثابتی — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

این مطلب را من الان خواندم. دنیای مجازی مانند یک تابع سینوسی است که نقطه‌ی ماکسیمم و مینیمم دارد و به همین دلیل نباید زیاد سخت گرفت. من هم این روزها خیلی کم می‌نویسم و به فرندفید و توییتر هم کم سر می‌زنم، اما هستم.
در مورد کار حدیثه هم باید بگویم که هر کسی دلایل خاص خودش را دارد و نباید به وی ایراد گرفت. او آنگونه راحت‌تر بوده است و من هم به کار وی احترام می‌گذارم.

با: صادق

صادق — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

راستش هر چی که پیش بیاد منم نمی تونم قبول کنم که کسی به هر دلیلی خودکشی مجازی کنه! یه جوری برام قابل هضم نیست.

با: l2oot -مهیار

l2oot -مهیار — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

اول از همه منم میخوام بگم که واقعا از رفتن حدیث از دنیای مجازی خیلی ناراحت شدم !
دوست خوبی بود برام و خیلی ناراحت شدم که همه اکانت هاشُ پاک کرده حتی دفتر خاطراتِ تویترشُ !
اولا تو زندگی مشترک بایدحددنبای مجازی خود را فهمید و به ابزار ها زیاد دل نبست و با همین احساسات مجازی تو زندگی حقیقی تصمیم نگرفت !
ولی گاهی دست خود آدم نیست بعضی ها شاید از بی توجهی / بعضی ها از بی کاری و … میان به طرف دنیای مجازی دل میبندن و حددُ حدود از بین میره !
ولی فکر کنم همه یه دورانی دارن که تو این دنیای مجازی دست به این کارمیزنن و پشیمون میشن ۱۰۰% !
ولی هرچی باشه من دلیل نمیبینم که آدم بیاد با این همه خاطرات بیاد خودکشی مجازی کنه !
امیدوارم یه تجربه خوبی براش باشه و باز برگرده !
ممنون از مطلبت صادق جان !

با: صادق

صادق — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

این هم میتونه یکی از دلائل باشه به هر حال. امیدوارم هر چه زودتر این افسردگی که بلاگستان رو فراگرفته سایه اش رو کم کنه.

با: صادق

صادق — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

اما اگه شهروند دنیای مجازی شده باشیم، به همین راحتی ها هم نمی تونیم ازش دل بکنیم و بریم. درست مثل زندگی در این دنیا! شاید خیلی وقتها از زندگی کردن خسته بشیم و بخوایم برگردیم. اما به هر حال مجبوریم که فعلاً بمونیم! من معتقدم که حتی خودکشی های مجازی هم نمی تونن همیشگی باشن!

با: Jozeph

Jozeph — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

اگه بگم که حال روز الان این روزهای من هم اقکاری تو همین مایه هاست، پر بیجا نگفتم. حرفهایی رو که نوشتی تایید میکنم و مهمترین دلیل بروز این جور رفتار ها رو عدم آگاهی از اون چیزایی میدونم که قراره اتفاق بیوفته و هیچ جوری هم نمیشه پیش بینیشون کرد تا خودمون رو آماده کنیم. فقط میتونیم انعطاف پذیری که از خودمون نشون میدیم اوضاع رو تعدیل کنیم و گاهی هم ناگزیر…
“خودکشی مجازی” قشنگترین کلمه ایه که میشه بهش گفت و شایدم روزی برامون قابل قبول تر از حالا بشه. درست مثل وقتی که از خیلی چیزها خسته میشی و حوصلشون رو نداری، دنیای مجازی هم برامون تکراری میشه و نیاز به بازگشت رو کاملا احساس میکنیم و میگیم: خسته شدم دیگه بسه!

با: امین

امین — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

سلام

وبلاگ خوبی داری من به تازگی یه وبلاگ راه اندازی کردم می خواستم اگه امکان داره با هم تبادل لینک کنیم .

موفق باشی

با: n a m n a m

n a m n a m — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

صادق و حدیثه عزیز!
هر دوی شما خوب و فعال و پر شور هستید و تک تک متن‌ها و نوشته‌های شما رو خوندم و می‌خونم اما به نظر این خودکشی نیست. یه راه هست برای اعتراض به آن‌چه خواسته‌ایم و به آن نرسیدیم.
شاید به این سئوال منظورم رو متوجه بشید: اگه یه متن بنویسید و انتظار داشته باشید که همه واکنش a رو در مورد اون بگیرن اما بیشتر مخاطب‌ها واکنش دیگه‌ای یا بدتر از اون در تقابل با اون بگیرن اون وقت چه جسی پیدا می‌کنین؟ حالا زمانی رو فرض کنید که این اتفاق از اتفاق بودن خارج بشه و شکل یه حکم رو به خودش بگیره. اون وقت چی می‌شه؟
من به عنوان یه شاهد برای چند تا از این خودکشی‌ها دیدم که بیشتر این دوستان مجازی دنیای سایبر رو فضایی برای بیان احساسات خودشون انتخاب کرده بودن و خوب به نظرم تو فضایی که نیاز به هم‌دلی و یاری دوستان کجازی‌شون داشتند، بازخورد خوبی نگرفتن و این شد که تصمیم به ترک دنیا گرفتند. به نظرم این عاملش هست.
خود من هم یه آدم افسرده‌ی مجازی هستم. این رو می‌شه از تعداد و نوع نوشته‌های من دید.

با: صادق

صادق — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

تئوری شما جالب و قابل قبول است. من هم نظر مشابهی دارم. همانگونه که قبلاً هم اشاره کردم، مشکل از نوع نگرش و تعامل ما با این نوع ارتباطات دیجیتالی جدید است و خودکشی مجازی مشکلی را حل نمی کند.
بابت توضیحات تون ممنونم.

با: حامد

حامد — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

در زندگی واقعی، حلقه دوستان ما حلقه کوچک و محدودی است، اما در زندگی آنلاین لااقل در تئوری شما می‌توانید با تک تک کاربران آنلاین دوست باشید. واسط دوستی‌های آنلاین شما شبکه‌های اجتماعی هستند: جایی که همیشه می‌توانید دوستان جدیدی پیدا کنید… http://hyperweb.wordpress.com/2009/03/15/online-friends-offline-friends/
ما هنوز برای این شکل از ارتباط آماده نیستیم. من در یادداشت‌هایی در وبلاگم سعی کردم آسیب‌های اعتیاد به وب ۲ رو بررسی کنم. به نظرم مغز ما هنوز ظرفیت لازم برای پردازش این حجم از اطلاعات و احساسات رو نداره. خودکشی مجازی کمکی نمی‌کنه. وابستگی ما به فناوری‌های ارتباطی نوین آنقدر زیاد شده که فردی خودکشی کننده دیر یا زود، آشکار یا پنهان دوباره ارتباطات مجازی خودش رو شروع می‌کنه. حتی ممکنه برای اینکه دوباره دچار شرایط مشابهی نشه، با اسم مستعار شروع کنه، اما در نهایت چون مشکل اصلی یعنی یافتن راه تعامل با ابزارهای مجازی رو پیدا نکرده دیر یا زود دوباره به بن بست می‌رسه. نوشته شما و کامنت دوستان رو خوندم، سعی می‌کنم درباره این موضوع هم یادداشتی بنویسم